Αξιολογώντας την αξιολόγηση
Τρίτη, 02 Μάρτιος 2010 17:42
Ύστερα από τους πρώτους μήνες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, σε κανέναν τομέα η πολιτική του δεν μοιάζει τόσο ίδια με αυτή της ΝΔ όσο σε αυτόν της παιδείας. Το βάθεμα των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων συνεχίζεται, διεκδικώντας όμως ταυτόχρονα την κοινωνική συναίνεση. Νεοφιλελευθερισμός με σοσιαλιστικό προσωπείο
Από τις πρώτες μέρες, η πολιτική του υπουργείου βασίζεται στο δίπτυχο "Αξιολόγηση - Στρατηγικός Σχεδιασμός". Αξιολογήσεις ΑΕΙ και ΤΕΙ, αξιολογήσεις προσωπικού, αξιολογήσεις φοιτητών και σπουδαστών κ.λπ. Τα εργαλεία είναι γνωστά: η Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ) για τις σχολές, το σύστημα πιστωτικών μονάδων ECTS (European Credit Transfer System) για τους/ις φοιτητές/ριες, εκ Μπολόνιας προερχόμενο. Συνεπικουρούν διάφορες επιτροπές, επιτροπάτα, Κέντρα Πιστοποίησης και Ελέγχου κ.λπ.
Αξιολόγηση: οι στόχοι
Η αξιολόγηση είναι μέσο άσκησης πολιτικής. Αρχής γενομένης από τη Σύνοδο της Μπολόνια, που έβαλε τις βάσεις για τις νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, η αξιολόγηση πάει πακέτο με τα κριτήρια που κάθε φορά κρίνουν, κατατάσσουν και ταξινομούν, προβιβάζουν ή υποβιβάζουν. Οι εμπνευστές της συνθήκης της Μπολόνια δεν άφησαν τα κριτήρια αυτά κάθόλου στην τύχη. Έχουν να κάνουν με το κατά πόσο μια σχολή συμμορφώνεται με την εκπαίδευση-εμπόρευμα, με την επιχειρηματικοποίηση, με την αυταρχικοποίηση και εντατικοποίηση της ακαδημαϊκής ζωής, με τη διολίσθηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε διαδικασία κατάρτισης, με το δέσιμο με τον ιδιωτικό τομέα.
Τα παραδείγματα από την ευρωπαική εμπειρία, όπου η αξιολόγηση και γενικότερα η διαδικασία της Μπολόνια έχει προχωρήσει, είναι καταιγιστικά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα κινήματα στα πανεπιστήμια των τελευταίων μηνών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες στοχοποίησαν την Μπολόνια και την αξιολόγηση. Για να μπορέσουν να "προσαρμοστούν", και άρα να αξιολογηθούν καλύτερα, πολλά πανεπιστήμια έχουν γίνει αφόρητα για τους φοιτητές τους, το ερευνητικό προσωπικό, αλλά και τους καθηγητές! Άλλωστε, οι φοιτητές που κατέλαβαν τις σχολές τους στην Αυστρία, τη Γερμανία, την Κροατία και αλλού είχαν συμπαράσταση και από τους καθηγητές τους! Είχαν και κάτι ακόμα: την εμπειρία σχολών που επειδή δεν αξιολογήθηκαν επαρκώς, έχασαν τη χρηματοδότησή τους και τις έφαγε η μαρμάγκα!
Η εκπαίδευση-κατάρτιση
Η αξιολόγηση κάθε φοιτητή και φοιτήτριας προωθείται μέσω της συγκρότησης ατομικού φακέλου δεξιοτήτων, όπου θα μαζεύει πιστωτικές μονάδες (credit). Κάθε μάθημα, εργαστήριο, σεμινάριο κ.λπ. που θα παίρνει, θα αξίζει κάποιες μονάδες, οι οποίες αθροιστικά θα βγάζουν το συνολικό σκορ. Εννοείται βέβαια ότι κάθε μάθημα θα έχει αξιολογηθεί κατά πόσον είναι χρήσιμο. Έτσι και τα προγράμματα σπουδών θα αλλάζουν προς την κατεύθυνση που υπαγορεύει η προσαρμογή στην αγορά, και οι φοιτητές θα τα επιλέγουν για να μπορούν να κάνουν χάι σκορ. Η αλυσίδα αυτή οδηγεί στην εκπαίδευση - κατάρτιση.
Δεν είναι μόνο η εναρμόνιση με τα κριτήρια της αγοράς όμως που αξιολογείται. Αξιολογείται και το συνολικό πνεύμα "πειθαρχίας" και προσήλωσης στην αυστηρά "ακαδημαϊκή" ζωή. Τα πρώτα πορίσματα των επιτροπών αξιολόγησης που "επισκέφτηκαν" πριν από μερικούς μήνες τα ΤΕΙ Αθήνας, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Κρήτης, λάμβαναν αρνητικά υπόψη τους τη μη εφαρμογή των προαπαιτούμενων μαθημάτων, την παράταση των σπουδών περαν των 6 ετών (απορρίπτοντας μάλλιστα τη δικαιολογία περί εργαζόμενων φοιτητών σαν "ατεκμηρίωτη"), τη δυνατότητα των φοιτητών να εξετάζονται απεριόριστες φορές σε ένα μάθημα, ενώ σαν εγκλήματα καθοσιώσεως αντιμετωπίστηκαν οι απεργίες, οι καταλήψεις, και, βεβαίως, το άσυλο. Προτρέπει δε το ακαδημαϊκό σύστημα να "ενθαρρύνει όσους ενδιαφέρονται και έχουν κλίση για την ακαδημαϊκή γνώση και να αποθαρρύνει εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά".
Οι συνέπειες
Επειδή σε καπιταλισμό ζούμε, η αξιολόγηση συντάσσεται με την ανταποδοτικότητα. Καταρχήν, όσον αφορά τους/ις φοιτητές/ριες, η πάλη για πιο πολλά credits είναι μια πάλη για να συναγωνιστούν τους συναδέλφους τους με έπαθλο μια καλύτερη κατάταξη στην πυραμίδα της αγοράς εργασίας.
Όσον αφορά τις σχολές, μια καλή αξιολόγηση θα σημαίνει μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας της κρατικής χρηματοδότησης, αλλά και καλύτερο πλασάρισμα στον ανταγωνισμό για εισροή ιδιωτικών κεφαλαίων. Μια κακή αξιολόγηση μπορεί ακόμα και να οδηγήσει ένα ίδρυμα στην παύση της λειτουργίας του. Ισχυρίζονται: οι δαπάνες για την παιδεία είναι ήδη πολλές, οπότε θα τους αξιολογήσουμε ώστε να δικαιολογούνται να τα παίρνουν από το κράτος μόνο οι καλοί. Οι λοιποί μπορούν να κόψουν τον λαιμό τους.
Θα ρωτούσε κάποιος καλόπιστος: μα καλά, η αξιολόγηση δεν είναι ένα θετικό μέτρο, αν εφαρμοστεί με τα σωστά, κοινωνικά κριτήρια ανταποδοτικότητας και όχι με όρους αγοράς; Πρέπει να είναι καθαρό ότι οι πολιτικές φτιάχνουν και τα εργαλεία τους. Η αξιολόγηση είναι ο κυρίαρχος βραχίονας της άσκησης νεοφιλελεύθερης πολιτικής, άρα η πάλη ενάντια στις νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις περνάει μέσα από την πάλη ενάντια στην αξιολόγηση. Για τους πιο δύσπιστους, τα παραδείγματα της πραγματικής ζωής είναι καταιγιστικά.
Επιπλέον, επειδή και οι λέξεις και οι έννοιες έχουν ιδεολογική φόρτιση, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι η αξιολόγηση είναι αντιδραστική έννοια. Ας αναρωτηθεί κανείς: αν κάποιος αξιολογηθεί χαμηλά, πάει να πει ότι είναι ανάξιος, και συνεπώς δεν αξίζει να ξοδέψει κανείς λεφτά γι' αυτόν. Αντίστοιχα, αν ένα ΑΕΙ ανακηρυχθεί "ανάξιο", δεν μπορεί κανείς να δικαιολογήσει την περαιτέρω ενίσχυσή του με κρατική επιχορήγηση. Γι' αυτό οποιοδήποτε αίτημα για "αξιολόγηση με κοινωνικά κριτήρια" κ.λπ. οδηγεί στο νεοφιλελευθερισμό.
Τα παραπάνω δείχνουν με κραυγαλαίο τρόπο ότι η αξιολόγηση αποτελεί μέσο πειθάρχησης και συμμόρφωσης των φοιτητών, των καθηγητών και των τμημάτων εν γένει στην αγορά, δηλαδή στο κέρδος, με ολέθριες συνέπειες για το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου και το φοιτητικό κίνημα.
Σπύρος Νιάκας
Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών: Πωλείται κατάρτιση - πληροφορίες εντός
Τρίτη, 02 Μάρτιος 2010 17:40
Τι είναι τα κέντρα ελευθέρων σπουδών(ΚΕΣ);
Τα ΚΕΣ, αναγνωρίζονται, από το υπουργείο παιδείας, ως κέντρα παροχής μεταλυκειακής εκπαίδευσης και κατάρτισης, που λειτουργούν στην Ελλάδα με το σύστημα franchising («δικαιόχρηση»), δηλ. σε συνεργασία - συμφωνία με πανεπιστήμια άλλων χωρών της Ε.Ε. Οι τίτλοι που αυτά παρέχουν, μέχρι σήμερα, δεν θεωρούνταν ισότιμοι με τα πτυχία των δημόσιων ελληνικών πανεπιστημίων, αφού, αν και κατοχύρωναν τη δυνατότητα πρόσβασης του απόφοιτου στο αντίστοιχο επάγγελμα, δεν κατοχύρωναν επαγγελματικά δικαιώματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα ΚΕΣ αποτελούν κυριολεκτικά επιχειρήσεις franchise, που ανήκουν στο ελληνικό υπουργείο Εμπορίου, παραμένοντας ωστόσο στο υπουργείο Παιδείας της χώρας απ’ την οποία έρχονται.
Χρονικό αναγνώρισης των ΚΕΣ
Η προσπάθεια αναγνώρισης των ΚΕΣ είναι κάτι που έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Η ευρωπαϊκή Οδηγία 48/89, την οποία υπέγραψε το ΠΑΣΟΚ 20 χρόνια πριν, προέβλεπε μια πρώτη αναγνώριση των τίτλων σπουδών των κολλεγίων και εξασφάλιζε την επαγγελματική πρόσβαση των αποφοίτων τους. Ακολούθησαν ανάλογες ευρωπαϊκές Οδηγίες. Το 2004 ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Κ. Χατζηδάκης κατέθεσε ανάλογη τροπολογία. Η πιο εμφανής προσπάθεια νομιμοποίησης ιδιωτικών ιδρυμάτων έγινε το 2007, με πρόσχημα την ευρωπαϊκή Οδηγία 36/05, όταν η κυβέρνηση της ΝΔ, με τις πλάτες του ΠΑΣΟΚ, επιχείρησε την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Η αναθεώρηση απέτυχε καθώς η απάντηση της νεολαίας και της κοινωνίας ήταν μαζική. Η προσπάθεια νομιμοποίησης των ιδιωτικών κολλεγίων συνεχίστηκε, με την ψήφιση στο Θερινό Τμήμα της Βουλής το 2008 της τροπολογίας για τα ΚΕΣ, ενώ αποκορύφωμα αυτής της προσπάθειας αποτελεί η πραξικοπηματική χορήγηση αδειών σε 33 κολλέγια και ΚΕΣ, με διαδικασίες εξπρές, στις παραμονές ουσιαστικά των εκλογών. Όσον αφορά στη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει δείξει την πρόθεση να αποσύρει τις άδειες που χορηγήθηκαν, τα νομοσχέδια για τα ΚΕΣ που ψήφισε η ΝΔ και που άμεσα ή έμμεσα παραβιάζουν το άρθρο 16, τον επιχειρηματικό αντιδημοκρατικό Νόμο Πλαίσιο του 2007 που προλειαίνει το έδαφος για την ιδιωτική εκπαίδευση. Αντίθετα, η νέα υπουργός παιδείας η Α. Διαμαντοπούλου δήλωσε σχετικά: «Ξεκαθαρίσαμε επίσης ότι θα επανεξεταστούν από την αρχή όλες οι αιτήσεις για χορήγηση αδειών λειτουργίας στα λεγόμενα κολέγια. Αναφέρομαι στις άδειες που δόθηκαν αδιακρίτως σε όλους, τρεις μόλις μέρες πριν από τις εκλογές. Σε εθνικό επίπεδο θα προχωρήσουμε σε μια ολοκληρωμένη και συνεκτική πολιτική ως προς τα κριτήρια και τις διαδικασίες πιστοποίησης και ελέγχου για το σύνολο της δευτεροβάθμιας μεταλυκειακής εκπαίδευσης στη οποία ανήκουν τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και τα κολλέγια».
Αυτό σημαίνει στην πράξη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά με κριτήρια που θα θέσει η νέα κυβέρνηση, ασκώντας ουσιαστικά την ίδια πολιτική με την προηγουμενη κυβέρνηση.
Φυσικά δεν έμεινε στα λόγια: το τελευταίο διάστημα επισκέφτηκε την Αγγλία και συναντήθηκε με εκεί “κολλεγιάρχες”, υπό το πρόσχημα του να εργαστούν από κοινού για την αξιολόγηση και τη διασφάλιση ποιότητας των παρεχόμενων franchise. Γυρνώντας, είπε ότι από τα 33 κολλέγια των οποίων οι άδειες είχαν ανασταλεί, τα 6 "πέρασαν" τις εξετάσεις, ενώ από μέρα σε μέρα θα ενσωματωθεί στην ελληνική νομοθεσία η κοινοτική Οδηγία, μιας και από τις 15 Γενάρη "θα αρχίσουμε να πληρώνουμε πρόστιμα"!
Ευρωπαϊκή οδηγία 36/05
Απευθύνεται σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. και περιλαμβάνει όχι μόνο την αναγνώριση, από το κράτος, των τίτλων εκπαίδευσης και των επαγγελματικών προσόντων των αποφοίτων των κολλεγίων, αλλά και τη χορήγηση επαγγελματικής ισοτιμίας, με βάση τον τίτλο εκπαίδευσης. Η συγκεκριμένη Οδηγία αποτελεί προέκταση της πολιτικής που εφαρμόζεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω του ΚΕΧΑΕ (Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης), με σκοπό την υιοθέτηση, ως το 2010, του αγγλοσαξονικού μοντέλου (αξιολόγηση, κύκλοι σπουδών κ.λπ.) από τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Η Οδηγία 36/05 κινείται στη γενικότερη κατεύθυνση που χάραξε η συνθήκη της Μπολόνια. Συγκεκριμένα, στοχεύει στη διάσπαση των σπουδών, μέσω θεμελίωσης δύο κύκλων σπουδών: ενός πρώτου κύκλου, σχετικού με την αγορά εργασίας, με διάρκεια 3 τουλάχιστον ετών, κι ενός δεύτερου(Master). Επιπλέον, αποσκοπεί στην καθιέρωση των πιστωτικών μονάδων και της διά βίου εκπαίδευσης.
Τι σηματοδοτεί η αναγνώριση των ΚΕΣ για τα δημόσια πανεπιστήμια
Τα κολλέγια αποτελούν κακέκτυπα ξένων πανεπιστημίων, σε κάποιες περιπτώσεις, ενώ υπάρχουν άλλα που δε συνεργάζονται με κανένα πανεπιστήμιο, έχουν κραυγαλέες ελλείψεις υποδομών και τα προγράμματα κατάρτισης (όπως αποκαλούνται τα προγράμματα σπουδών) ελέγχονται και καθορίζονται και από τα συνεργαζόμενα πανεπιστήμια των οποίων αποτελούν παραρτήματα. Είναι προσαρμοσμένα στους κανόνες του εμπορίου και γι’ αυτό κινούνται με γνώμονα τη ζήτηση από επιχειρήσεις για καταρτισμένα στελέχη.
Αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με τις κινήσεις για αναγνώριση των ΚΕΣ θα έχει αποτέλεσμα την υποβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημίων στα επίπεδα των ΚΕΣ και όχι το αντίθετο. Αυτός θα είναι και ένας μοχλός πίεσης για την επαναφορά του νομοσχεδίου για την αξιολόγηση των σχολών, καθώς τα κρατικά ιδρύματα θα πρέπει να αποδεικνύουν με τη συγκεκριμένη διαδικασία αν είναι καλύτερα και πιο ανταγωνιστικά από τα ΚΕΣ και αν πραγματικά "αξίζουν" την κρατική χρηματοδότηση. Ο κίνδυνος της υποχρηματοδότησης και της υποβάθμισης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με σκοπό τη «φυλλοροή» φοιτητών από τα κρατικά ιδρύματα στα ιδιωτικά ΚΕΣ είναι προφανής. Η λειτουργία της εκπαίδευσης με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, εκτός του ότι μπορεί να οδηγήσει στην επιβολή διδάκτρων στα δημόσια πανεπιστήμια, επιτρέπει στους ιδιώτες να ορίζουν την παρεχόμενη γνώση και επομένως εντάσσει την εκπαίδευση στους κανόνες χαμηλότερου κόστους και μεγαλύτερης ανταποδοτικότητας. Ο φοιτητικός έλεγχος και παρέμβαση θεωρούνται εξαρχής εξοβελιστέα, αφού οι συνελεύσεις, οι κινητοποιήσεις και οποιουδήποτε είδους συλλογικές διαδικασίες είναι γνωστό πως δεν ευδοκιμούν στους χώρους της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης με την επέλαση των ΚΕΣ μετατοπίζεται στην εξειδίκευση, την ποσοτικοποίηση, τη δεξιότητα, την κατάρτιση. Νομιμοποιείται παραπέρα η κατάργηση των πτυχίων και των επαγγελματικών δικαιωμάτων και η αντικατάστασή τους από πακέτα πιστωτικών μονάδων, τα οποία δε θα έχουν καμία αναγνώριση (αντίστοιχη των σημερινών πτυχίων) και θα πρέπει ο κάθε νέος ατομικά και για μια ζωή να βρίσκεται σε ένα διαρκές κυνήγι συλλογής πιστωτικών μονάδων. Μακροπρόθεσμος στόχος είναι η δημιουργία εργαζόμενων χαμηλόμισθων (λόγω του ανταγωνισμού αποφοίτων δημοσίων-ιδιωτικών), που θα δουλεύουν με χειρότερους όρους και θα υπάρχει αποτρεπτικό κλίμα για τη συλλογική διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.
Το ζήτημα είναι αρκετά σοβαρό για να το αφήσουμε χωρίς απάντηση. Το φοιτητικό κίνημα έχει το λόγο!
Αλεξία Κωστελέτου-Κασσωτάκη
Ελένη Μιχαλιού
|
ΣΥΡΙΑΝΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 2008
Τρίτη, 15 Δεκέμβριος 2009 02:00
Σελίδες ημερολογίου
Σάββατο βράδυ, 6 Δεκεμβρίου 2008
(τα χειμωνιάτικα βράδια στη Σύρο κυλούν με τη νωχελικότητα και την ανία που διακρίνει την εσώκλειστη ελληνική επαρχία)
Στο κέντρο της Ερμούπολης, η πληροφορία για τη δολοφονία του 15άχρονου νεαρού στα Εξάρχεια πυροδοτεί την έκρηξη της βουβής μέχρι τότε οργής των νέων για ένα σύστημα που τους καταπλακώνει. Ένα σχολείο-εξεταστικό κέντρο που υποχρεώνει τους μαθητές να εγκύψουν στη στείρα απομνημόνευση, αμέτρητες ώρες φροντιστήριο, μια τοπική αστυνομία που ταλαιπωρεί συχνά με προσαγωγές για εξακρίβωση στοιχείων τους μαλλιάδες μαθητές με σκουλαρίκια, μια μικρή κοινωνία με το δικό της συντηρητισμό… Σύντομα πάρθηκε η απόφαση άμεσης κινητοποίησης.
Προχωρήσαμε σε «κατάνοιξη» των τριών λυκείων του νησιού με ψηφοφορία. Παράλληλα καλούσαμε μαθητές, γονείς και καθηγητές σε μια συζήτηση σχετικά με την πολιτική έκφανση ενός τέτοιου περιστατικού καθώς και ποια είναι η ευθύνη του καθενός από εμάς. Η ανοχή συνεπάγεται συνενοχή. Για πρώτη φορά ολόκληρο το σχολείο συσκεπτόταν σχετικά με τα ουσιαστικά ζητήματα που απασχολούν τους μαθητές. Δεν άργησε να τυπωθεί το πρώτο φύλλο της μαθητικής εφημερίδας του σχολείου, το anti-βιοτικό όπως ονομάστηκε (anti-βιοτικό= λέξη ημιελληνική, υποδηλώνει νεανική ιδιόλεκτο. Επιδέχεται τρεις διαφορετικές ερμηνείες: α) anti της Βίας, β) Αντιβιοτικό (φάρμακο) της κοινωνίας και γ) anti του Βίου που περιορίζει τους νέους) μέσα απ’ το οποίο εκφράστηκαν οι ευρύτερες ανησυχίες των νέων και η ανάγκη τους να πιστέψουν κάπου σε μια εποχή που κυριαρχεί η ρευστότητα των ιδεολογιών. Ταυτόχρονα πραγματοποιήθηκαν πολλές πορείες, άλλες με μεγαλύτερη και άλλες με μικρότερη συμμετοχή. Ένα πλήθος μαθητών που φώναζε ασυγχρόνιστα την απόγνωσή του. Κάναμε το γύρο της Ερμούπολης τρέχοντας, αφήνοντας πίσω μας κόμματα και παρατάξεις. Η νεολαία που στιγματίστηκε από μια σφαίρα έτρεχε μπροστά από κάθε είδηση και δηλώσεις. Για κάποιους μήνες μετά, σκεφτόμουν και μιλούσα με συνθήματα… Μέχρι και σήμερα, ένα χρόνο μετά, δεν ξέρω αν τελικά επιλύσαμε κάποιο πρόβλημα ή αν αρκεστήκαμε στην αναγνώριση. Σίγουρα πάντως ανακαλύψαμε έναν αυτόνομο τρόπο σκέψης και προσπαθήσαμε να βρούμε ή και συχνά να εφεύρουμε μια γλώσσα που να χωράει και να εκφράζει το όραμά μας γι’ αυτό τον κόσμο στον οποίο ψάχνουμε να βρούμε τη θέση μας._
Νάντη Χατζηγεωργίου
Παναθηναϊκή συνάντηση της Αριστερής Ενότητας
Τρίτη, 15 Δεκέμβριος 2009 02:00
Την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου στο κτήριο της Νομικής έγινε η παναθηναϊκή συνέλευση της Αριστερής Ενότητας. Είχε προηγηθεί αναβολή της διαδικασίας μια εβδομάδα νωρίτερα, λόγω κλεισίματος της σχολής από δυνάμεις καταστολής με εντολή του πρύτανη, από με το φόβο των κινητοποιήσεων του Πολυτεχνείου και με το πρόσχημα της …νέας γρίπης.
Η υπάρχουσα πολιτική συγκυρία ήταν το κεντρικό σημείο γύρω από το οποίο κινήθηκε η πλειονότητα των τοποθετήσεων. Δηλαδή οι πρώτες ημέρες «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που παρά τη φιλολαϊκή ρητορεία, δεν φαίνεται να έχει διαφορετική πολιτική από την απερχόμενη Ν.Δ. Αυτό φανερώθηκε αμέσως από την αύξηση φόρων, την ελαστική και επισφαλή εργασία, την προσαρμοσμένη στην αγορά εκπαίδευση καθώς και την ένταση της καταστολής, που δείχνουν ξεκάθαρα ότι υπηρετεί την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού με ακόμα μεγαλύτερη συνέπεια. Το ζήτημα της συγκυρίας συνδέθηκε άμεσα με τις εξελίξεις στον εργασιακό τομέα. Οι πρώτες μέρες της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ συνοδεύονται από τη δίκαιη απεργία των λιμενεργατών, η οποία μάλιστα κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική από τις δικαστικές αρχές. Σε αυτό έρχονται να προστεθούν χιλιάδες εργαζόμενοι/ες με επισφαλείς σχέσεις εργασίας (συμβασιούχοι και stage) που πετιούνται στο δρόμο στο όνομα της αξιοκρατίας και της πάταξης της ρουσφετολογίας. Και όλα αυτά με αυξήσεις χαμηλότερες του ενός ευρώ!
Επίσης αναδείχθηκε αρκετά το ζήτημα της καταστολής των δικαιωμάτων, αφού κάθε μέρα η Αθήνα μοιάζει όλο και περισσότερο με κατεχόμενη πρωτεύουσα. Σε κάθε γωνία υπάρχουν πάνοπλοι αστυνομικοί σε 24ωρη βάρδια για να μας προφυλάξουν από τον «αόρατο εχθρό»… Εισβάλλουν σε καταστήματα κάνοντας ελέγχους που στόχο έχουν μόνο τον εκφοβισμό και πραγματοποιούν προσαγωγές «με τη σέσουλα». Το άσυλο εξακολουθεί να ενοχλεί τη «φιλολαϊκή» κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, κάτι που απεδείχθη περίτρανα εν όψει της επετείου του Πολυτεχνείου με τον αποκλεισμό των σχολών του κέντρου από δυνάμεις της αστυνομίας. Στην κατεύθυνση της κατάργησης του ασύλου κινείται και η πρόταση για μουσειοποίηση του κάτω Πολυτεχνείου και η μεταφορά όλων των σχολών του κέντρου στην Πολυτεχνειούπολη.
Όσον αφορά στα εκπαιδευτικά, πολλές τοποθετήσεις έκαναν λόγο για την πρόσφατη προσπάθεια κατάργησης της ενισχυτικής διδασκαλίας, συνδέοντάς τη με τις εξελίξεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπου η άδεια των ιδιωτικών κολεγίων «παίζεται» ακόμα, ενώ ένας νέος νόμος πλαίσιο -«βελτίωση» αλλά όχι κατάργηση του προηγούμενου- προετοιμάζεται από τη νέα υπουργό Παιδείας. Η αξιολόγηση (με όρους επιχειρηματικής ανταποδοτικότητας) επιχειρεί με το πρόσχημα της αξιοκρατίας να υποδουλώσει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και από την άλλη η χρηματοδότηση μειώνεται διαρκώς. Ο νέος νόμος πλαίσιο που στόχο έχει την αυταρχικοποίηση της λειτουργίας των πανεπιστημίων επιτίθεται στο φοιτητικό κίνημα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες ενώ θέλει την πειθάρχηση των φοιτητών/τριών για τη μετέπειτα «ασφαλή» τους ένταξη στην παραγωγή και στις νέες εργασιακές συνθήκες που είναι πλέον σε εφαρμογή.
Σε αυτό τό πλαίσιο φάνηκε έντονα η ανάγκη να ανοίξει η συζήτηση για τον τρόπο λειτουργίας της Αριστερής Ενότητας, των σχημάτων και των συντονιστικών της. Αναλυτικότερα εκφράστηκε η ανάγκη για περισσότερη πολιτική ζύμωση ανάμεσα στα σχήματα της Αρ.Εν. όλων των σχολών, καθώς και δυνατότητα εκπροσώπησης των ανένταχτων φοιτητών/τριών, μέσω των σχημάτων τους οι οποίοι/ες δεν μπορούν να εκφραστούν στα συντονιστικά της Αρ.Εν., κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με τη διεξαγωγή συνελεύσεων Αρ.Εν. κατά τόπους σε μια πιο τακτική βάση, όπως π.χ. μια φορά τον μήνα όπως περιέγραφε και το κείμενο της Αρχιτεκτονικής. Όσον αφορά το συντονιστικό, μία από τις προτάσεις ήταν ότι πρέπει να είναι ένα όργανο που παίρνει αποφάσεις μόνο οργανωτικού και διεκπεραιωτικού χαρακτήρα.
Κοινός τόπος όλων των σχημάτων ήταν η σύνδεση με τον κόσμο της εργασίας μέσα και έξω απ’ τις σχολές. Με τα κομμάτια που λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και λόγω της ακολουθούμενης πολιτικής πλήττονται και βγαίνουν στους δρόμους, αλλά και τη σύνδεση και συντονισμό όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης στην προσπάθεια ανασυγκρότησης ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου (που δυστυχώς δεν μπορούμε να περιμένουμε και πολλά από τη σημερινή ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ). Γιατί μόνο με τον κοινό και συντονισμένο αγώνα φοιτητών και εργαζομένων μπορούμε να πετύχουμε νίκες που θα τρομάξουν τους από πάνω!
Χαρούλα Τσαλπαρά - Κωνσταντίνος Παπαθύμνιος
|
του Νότη Βασιλειάδη
