Γιατί ηττηθήκαμε στον "πρώτο γύρο";
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 16:14
Επείγουσα η ανάγκη να δούμε και να διορθώσουμε τα λάθη "εδώ και τώρα", ενόψει του δεύτερου γύρου της αναμέτρησης!
του Πάνου Κοσμά
(Κόκκινο, τεύχος 49)
Στο μικροσκόπιο οι ευθύνες της Αριστεράς
Με το Ασφαλιστικό και τα εργασιακά έκλεισε ένας σημαντικός κύκλος αγώνων. Αυτονόητα λοιπόν τίθεται το ερώτημα: το εργατικό κίνημα και η Αριστερά νίκησαν ή ηττήθηκαν σ' αυτό τον κύκλο αγώνων; Δυστυχώς η απάντηση είναι προφανής: ηττήθηκαν και μάλιστα -δεδομένων των όρων και των διακυβεύσεων αυτής της μάχης- κατά κράτος! Μπορεί η διαπίστωση να πονάει ή να φαίνεται υπερβολική, αλλά για την Αριστερά και το εργατικό κίνημα δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά να δουν και να διορθώσουν τα λάθη τους, αν θέλουν να διαμορφώσουν σοβαρές προϋποθέσεις νίκης στη συνέχεια της αναμέτρησης με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την τρόικα.
Φυσικά, η Αριστερά, σχεδόν στο σύνολό της, δεν αρέσκεται να κάνει απολογισμούς των κοινωνικοταξικιών μαχών στις οποίες συμμετέχει. Με μία εξαίρεση: τους εκλογικούς απολογισμούς. Μετά τις εκλογές όλες οι οργανώσεις και τα κόμματα της Αριστεράς θεωρούν υποχρέωσή τους να κάνουν -και να δημοσιοποιήσουν- το δικό τους απολογισμό για τα αποτελέσματα. Τα Πολιτικά Γραφεία συνεδριάζουν στη σειρά και οι "ερμηνείες" των αποτελεσμάτων δίνουν και παίρνουν. Τι γίνεται όμως όταν μια μεγάλη κοινωνικοταξική αναμέτρηση κλείνει κάποιο κύκλο; Δεν μας χρειάζεται -και μάλιστα πολύ περισσότερο απ' ό,τι στις εκλογές- ο απολογισμός;
Επειδή λοιπόν το πιο πιθανό είναι να δούμε απολογισμούς μόνο των ...ερχόμενων αυτοδιοικητικών και περιφερειακών εκλογών, επειδή είναι πολύ πιθανόν η Αριστερά να πνίξει την αποτυχία της στην αναμέτρηση με την κυβέρνηση και την τρόικα με το "κρασί" αυτών των εκλογών, επειδή -ως συνήθως- ελάχιστοι βολεύονται με το να ψάχνουν τα λάθη της Αριστεράς γιατί αυτό σημαίνει αυτόματα ότι πρέπει να διορθωθούν, γι' αυτό ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση, που στα δικά μας μάτια είναι κατεπείγουσας σημασίας και δραματικά απαραίτητη!
Η συζήτηση αυτή είναι απαραίτητη και για έναν ακόμη λόγο: γιατί μπροστά στο προφανές γεγονός ότι σ' αυτή την πρώτη φάση αγώνων έχουμε υποστεί δεινή ήττα, εμφανίζονται τα γνωστά στην Αριστερά αξιοθρήνητα φαινόμενα να ρίχνουμε τις ευθύνες στον κόσμο: "πού είναι ο κόσμος;" έλεγαν μέλη και στελέχη αριστερών οργανώσεων και κομμάτων στις τελευταίες γενικές απεργίες για το ασφαλιστικό και τα εργασιακά, όπου η συμμετοχή ήταν "πολύ κατώτερη των περιστάσεων". Πριν λοιπόν οδηγηθούμε στο λαθεμένο συμπέρασμα ότι χάσαμε γιατί "ο κόσμος δεν τραβάει", και για να μην καταλήξουμε, σύμφωνα με το νόημα των λόγων του Μπρεχτ, "να "καταργήσουμε αυτόν το λαό και να εκλέξουμε έναν άλλον", ας δούμε καλύτερα πού η Αριστερά έχασε κατά κράτος από τον αντίπαλο, εξαιτίας αποκλειστικά δικών της λαθών.
Περισσότερα...
Η Αριστερά και το κίνημα μπροστά στην καθολική αλλαγή των όρων της ταξικής πάλης
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 16:08
Το "τέλος εποχής" και οι συνέπειές του
του Κ. Μαραγκού
(Κόκκινο, τεύχος 49)
Επίθεση χωρίς έλεος
Λοιπόν από 1ης Ιούλη η κυβέρνηση "δεν εγγυάται" πλέον για τις πληρωμές των εργαζομένων των ΔΕΚΟ. Το μάθαμε όταν οι οδηγοί κράτησαν τα λεωφορεία στα αμαξοστάσια,  μέχρι να πάρουν σαφείς διαπιστώσεις ότι θα μπουν τα δεδουλευμένα του Ιουνίου στους λογαριασμούς τους. Το ίδιο πρόβλημα παρουσιάστηκε και στον ΟΣΕ με το επίδομα αδείας. Ύστερα ακούσαμε ότι οι δήμοι από τον Σεπτέμβρη δεν θα μπορούν να αντεπεξέλθουν στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους προς του δημότες, ούτε καν να πληρώνουν τους μισθούς. Στελέχη της κυβέρνησης δηλώνουν χωρίς ίχνος ντροπής ότι πράγματι το κράτος δεν εγγυάται ούτε για τις ΔΕΚΟ ούτε για τους δήμους, λες και οι δήμοι, οι ΔΕΚΟ ή τα νοσοκομεία (που επίσης βρίσκονται στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης) δεν είναι τμήμα των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς του πολίτες, αλλά ανεξάρτητες επιχειρήσεις που πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνες τους. Και τότε γιατί πληρώνουμε φόρους, για να πηγαίνουν κατευθείαν στις μίζες και τους τοκογλύφους;
Ο Λοβέρδος, ανακοινώνοντας τις τελικές ρυθμίσεις του Ασφαλιστικού, μας είπε ότι το Δημόσιο δεν μπορεί πλέον να εγγυάται για τα επικουρικά. Διαβάζοντας καλύτερα το ν/σ ανακαλύπτει κανείς ότι το Δημόσιο δεν εγγυάται ούτε για τη "βασική" σύνταξη των 360 ευρώ, η οποία μπορεί να μειωθεί με μια απλή υπουργική απόφαση ή να μη δίνεται καθόλου αν δεν "αντέχει" ο προϋπολογισμός. Επίσης στα μέσα του Ιούνη και ενώ η διόρθωση των γραπτών των πανελληνίων εξετάσεων ήταν σε εξέλιξη, το υπουργείο της Διαμαντοπούλου αποφάσισε αιφνιδιαστικά να μειώσει τις αμοιβές όσων συμμετέχουν στις εξετάσεις από 20 ως 60%. Οι συνταξιούχοι του Δημοσίου περιμένουν πλέον τρία και πλέον χρόνια για το εφάπαξ, ενώ δεκάδες χιλιάδες δικαιούχοι του ΕΚΑΣ ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι ίσως δεν το δικαιούνται μέχρι να διασταυρωθούν μια σειρά από στοιχεία για τα οποία πρέπει οι ίδιοι να φροντίσουν. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα απίστευτα που ακούμε το τελευταίο διάστημα δεν είναι καθόλου τυχαία. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ξεφορτωθεί τις υποχρεώσεις της προς μια σειρά υπηρεσίες που δεκαετίες τώρα ξέραμε ότι το Δημόσιο έχει αναλάβει έναντι των πολιτών, που σε τελευταία ανάλυση πληρώνουν ένα κάρο φόρους προκειμένου όλοι να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις στοιχειώδεις υπηρεσίες. Τώρα το εμπεδώσαμε. Από δω και πέρα θα μας ζητήσουν να πληρώνουμε και γι' αυτές, και μάλιστα όχι στο κράτος αλλά στους ιδιώτες στους οποίους ετοιμάζονται να τις ξεπουλήσουν. Ακριβώς γι' αυτό έχει ήδη ξεκινήσει η άθλια καμπάνια για τα χρέη των ΔΕΚΟ και των δήμων.
Ταυτόχρονα, τον Ιούλιο θα γίνει η περιβόητη απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων. Σημειωτέον εδώ θα περιλαμβάνονται όλοι όσοι αμείβονται με οποιονδήποτε τρόπο από το Δημόσιο. Όχι μόνο οι μόνιμοι, αλλά συμβασιούχοι, με σύμβαση έργου κ.λπ. Έτσι θα επιβεβαιωθεί και ο Μίχαλος (ο οποίος για να μετέχει στα Δ.Σ. του ΟΤΕ πήρε κοντά στα 27.000 ευρώ!!!) που περιφέρεται νυχθημερόν από κανάλι σε κανάλι ισχυριζόμενος ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 1,5 εκατομμύριο. Ο μόνος που λείπει από την απογραφή είναι οι μιζαδόροι, οι προμηθευτές και οι εργολάβοι πάσης φύσεως και όλοι οι κρατικοδίαιτοι (σαν τον Μίχαλο) καπιταλιστές και τραπεζίτες που εδώ και χρόνια λυμαίνονται τη δημόσια περιουσία. Μήπως αυτοί δεν είναι αμειβόμενοι από το Δημόσιο;
Περισσότερα...
|
Το ευρώ και η ελληνική οικονομία: μια ταξική προσέγγιση
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 15:43
του Δημήτρη Τσίρκα
(Κόκκινο, τεύχος 49)
Η προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης της τρόικας (ΔΝΤ, Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) επανέφερε δυναμικά στην Αριστερά μια σχετικά ξεχασμένη  συζήτηση: αυτή της υποτιθέμενης εξάρτησης του ελληνικού καπιταλισμού από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η οποία επιτυγχάνεται διαμέσου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εξάρτηση που υποτίθεται εντάθηκε με την εισαγωγή του ευρώ, στο οποίο και χρεώνεται η τρέχουσα οικονομική κρίση και η χρεοκοπία. Για πολλούς η υπογραφή του μνημονίου που συνοδεύει το δανεισμό από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, από την κυβέρνηση, ισοδυναμεί με ουσιαστική απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.
Έτσι, σύμφωνα με τον Χ. Καραμάνο από την ΚΟΕ: "Έχουμε μπει σε μια νέα καθεστωτική φάση, ότι κάτι σημαντικό άλλαξε στη χώρα και στον τρόπο διακυβέρνησής της από τη στιγμή που προσχωρήσαμε στην τριπλή επιτήρηση και στο καθεστώς επικυριαρχίας από ΔΝΤ-Ε.Ε" (Εποχή 13/06/2010). Ενώ σύμφωνα με το Αλέκο Αλαβάνο: "Η Βουλή ψηφίζει το τριετές πρόγραμμα στα αγγλικά. Η Βουλή αυτοευνουχίζεται, παραιτείται από το δικαίωμα και την υποχρέωση να επικυρώνει τις διεθνείς συμφωνίες. Δεν μπορούμε να δεχθούμε μισό αιώνα μετά τον γερμανόδουλο πρωθυπουργό της κατοχής Τσολάκογλου, ενάμιση αιώνα μετά τον Βαυαρό πρωθυπουργό κόμη Ιωσήφ Λουδοβίκο Άρμανσμπεργκ, η Ελλάδα να έχει Γερμανίδα πρωθυπουργό, την Άγκελα Μέρκελ" (ομιλία στο Σπόρτινγκ 27/5/2010). Τέλος, ο καθηγητής της σχολής SOAS του Πανεπιστημίου του Λονδίνου Κώστας Λαπαβίτσας,, συγγραφέας (μεταξύ άλλων) μιας αρκετά ενημερωτικής εργασίας για τη λειτουργία της ευρωζώνης, εκτιμά πως το ευρώ και η Ε.Ε. συνολικότερα είχαν αποτέλεσμα την επαναδημιουργία της ιμπεριαλιστικής - εκμεταλλευτικής σχέσης κέντρου - περιφέρειας, που κατά την άποψή του χαρακτηρίζει ιστορικά τον καπιταλισμό, ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες του Βορρά και του Κέντρου της Ε.Ε. (Γερμανία, Γαλλία κ.λπ.) από τη μια και τις χώρες του Νότου όπως η Ελλάδα, Πορτογαλία κ.λπ. από την άλλη.
Η κρίση λοιπόν του ελληνικού καπιταλισμού αποδίδεται πρώτα και κύρια στο ευρώ, η υιοθέτηση του οποίου μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα της περιφέρειας, αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης από τις ισχυρές χώρες του Κέντρου και του Βορρά. Ενώ η ψήφιση του Μνημονίου ολοκληρώνει αυτή τη σχέση υποτέλειας και εξάρτησης και στο πολιτικό επίπεδο, αφού παραδίδει την εθνική κυριαρχία στους πιστωτές (ΔΝΤ, Ε.Ε.). Με βάση αυτή την ανάλυση, προτείνεται ως στρατηγική για το κίνημα και την Αριστερά ένα πλατύ μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, διαταξικού χαρακτήρα, ενάντια στους νέους κατακτητές της πατρίδας και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Ένα "νέο ΕΑΜ" με άλλα λόγια.
Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση πάσχει από μια σοβαρή μεθοδολογική αδυναμία, καθώς αντιστρέφει τη σχέση του ταξικού με το διεθνικό, δίνοντας προτεραιότητα στο δεύτερο. Ακόμη χειρότερα όμως, δεν επιβεβαιώνεται ούτε εμπειρικά, με βάση την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας και της Ζώνης του Ευρώ (ΖΕ) τα τελευταία χρόνια.
Περισσότερα...
Γιατί αποχώρησαν οι «ανανεωτικοί»;
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 15:25
του Χάρη Παπαδόπουλου*
(Κόκκινο, τεύχος 49) Για τα ΜΜΕ το 6o (Έκτακτο) Συνέδριο του Συνασπισμού ήταν συνέδριο κρίσης και διάσπασης, που οδήγησε στην αποχώρηση των «ανανεωτικών». Στα κανάλια σχεδόν αποκλειστικά εμφανίιζόταν ο Φώτης Κουβέλης και οι τρεις ακόμα βουλευτές της δεξιάς του κόμματος που αποχώρησε. Αυτό από μόνο του μοιάζει καλό για τον Συνασπισμό και το κίνημα. Όταν ο αντίπαλος σού κάνει επίθεση, σε βρίζει αντί να σε κολακέψει, φαίνεται πως είσαι σε καλό δρόμο. Όμως... Δυστυχώς δεν ήταν αυτή η πραγματικότητα για όποιον έζησε από κοντά τις εργασίες του Συνεδρίου από 3 ως 6 Ιούνη στο γήπεδο του ΤΑΕ ΚΒΟ ΝΤΟ. Οι 1.300 σύνεδροι και οι πολλές εκατοντάδες παρατηρητές που πέρασαν από το χώρο του Συνεδρίου δεν έζησαν μια αριστερή ζύμωση, κάποια επεξεργασία θέσεων που να αφορούν το τι πρέπει να κάνει το εργατικό κίνημα και η Αριστερά. Τα ερωτήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους και τη νεολαία δεν ήταν κεντρικό ζήτημα στις ομιλίες. Και πολύ περισσότερο δεν έγινε κάποια επίθεση στη δεξιά, στην ανανεωτική πτέρυγα. Αντίθετα, όλο σχεδόν το πολεμικό κλίμα, που αναμφισβήτητα υπήρχε από την προεδρική πλειοψηφία, στόχευε στα πιο αριστερά στοιχεία, μέσα κι έξω από το κόμμα. Ο στόχος, ο εχθρός, ήταν ο Αλαβάνος και οι σύμμαχοί του μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ και οι «αντιευρωπαϊστές», η αντιπολίτευση των «30», (Λαφαζάνης κ.λπ.), που ζητούσαν μια κουτσή -έστω- στροφή στο μαρξισμό. Προς τη δεξιά, από την πλευρά των προεδρικών, υπήρχαν κυρίως καλοπιάσματα και κολακείες. Πολύ χαρακτηριστικά ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του εκθείασε «τον πυρήνα σκέψης του ιδεολογικού ρεύματος της Ανανέωσης» και χλεύασε τη λογική της «κατάληψης της εξουσίας με έφοδο στα ανάκτορα». Η ίδια η απόφαση του Συνεδρίου είναι μια αριστερή εκδοχή των κλασικών ρεφορμιστικών απόψεων της ανανεωτικής πτέρυγας. Οι «ανανεωτικοί» δεν εγκατέλειψαν το κόμμα διότι δεν τους ήθελε ο Τσίπρας, αλλά επειδή τους χρειαζόταν ο Γ. Παπανδρέου και το πολιτικό σύστημα σαν μελλοντικό «αριστερό» στήριγμα. Αποχώρησαν, γιατί όσο έμεναν απλώς φθείρονταν χωρίς να κερδίζουν υποστηρικτές, ενώ έχαναν και δυνάμεις (Μπαλάφας, Παπαδημούλης, που πριν από λίγο καιρό αποχώρησαν από την «Ανανεωτική Πτέρυγα» συστήνοντας δική τους τάση). Ο πολιτικός λόγος του κόμματος συνεχίζει και μετά το πρόσφατο Συνέδριο να είναι θολός και άτολμος, οι ξεκάθαρες θέσεις και προτάσεις για το πώς να ξεσηκωθεί ο κόσμος ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης συνεχίζουν να λείπουν, σα να μην είχε αποχωρήσει η δεξιά πτέρυγα. Η ηγετική ομάδα συνεχίζει να ψάχνει «τη σωστή τεθλασμένη» ανάμεσα στον αριστερό και δεξιό λόγο.
Περισσότερα...
|
καπιταλισμός κατέχει την 22η θέση στον κόσμο στη λίστα των πιο πλούσιων χωρών. 
