Το 6ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουν στην Ιστανμπούλ: Ανάγκη για μία νέα ταυτότητα του κινήματος
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 16:27
της Σιμόν Αργυράκου και της Λίνας Φιλοπούλου
Δέκα χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στην πορεία της 3ης Ιουλίου, στο πλαίσιο του 6ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Ιστανμπούλ, με κεντρικό σύνθημα «Να τους  κάνουμε να πληρώσουν την κρίση τους.». Τα κοινωνικά κινήματα συναντήθηκαν για να οργανώσουν την απάντησή τους στην καπιταλιστική κρίση και να συντονίσουν την κοινή δράση τους. Τέσσερα χρόνια, όμως, μετά το επιτυχημένο 4ο Φόρουμ της Αθήνας, φαίνεται πως το ΕΚΦ πρέπει να βρει μια καινούρια ταυτότητα, επιτακτικό ζητούμενο σε μια περίοδο επέλασης του νεοφιλελευθερισμού.
Το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, που έκανε τα πρώτα βήματά του στο Σιάτλ, ενηλικιώθηκε στη Γένοβα το 2001 και συντόνισε τη δράση των κινημάτων ολόκληρης της Ευρώπης στη Φλωρεντία, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στην Αθήνα, ύστερα από το Μάλμε αντιμετωπίζει σοβαρή κρίση. Είναι κοινή η παραδοχή ότι η παρούσα μορφή του και οι διαδικασίες του δεν εκπληρώνουν και δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της περιόδου. Η διοργάνωση του ΕΚΦ στην Αθήνα το 2006 αποτέλεσε μοναδική ευκαιρία για την ανασύνθεση της Αριστεράς στην Ελλάδα.
Το φετινό Φόρουμ θα μπορούσε να σταθεί μοναδική ευκαιρία για την Αριστερά της Τουρκίας. Αν και είναι πολύ νωρίς για να κάνουμε απολογισμό για την επίδρασή του, το Φόρουμ φάνηκε πως δεν είχε μεγάλη απήχηση στις οργανώσεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οι οργανώσεις που συμμετείχαν και τελικά παρέμειναν ως το τέλος της διοργάνωσης, δεν ήταν ίδιες με αυτές που πήραν την πρωτοβουλία να το διοργανώσουν στην Ιστανμπούλ και οι οποίες είχαν αναπτύξει μια πιο οργανική σχέση με τα προηγούμενα Φόρουμ. Παρόλο που συμμετείχαν δεκάδες πολιτικές οργανώσεις, τα πέντε μεγαλύτερα συνδικάτα της Τουρκίας και κινήματα στη διοργάνωση του Φόρουμ, τελικά η συμμετοχή από πλευράς των ντόπιων ήταν απογοητευτικά μικρή – σε μια πόλη τόσων εκατομμυρίων κατοίκων το Φόρουμ και η διαδήλωση μερικών χιλιάδων ακτιβιστών πέρασαν απαρατήρητα.
Περισσότερα...
Συνέντευξη με τους Βάσκο Τόρκοφ και Ζντράβκο Σαβέσκι, μέλη της μακεδονικής οργάνωσης LENKA
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 15:28
Τη συνέντευξη πήρε η Σιμόν Αργυράκου
(Κόκκινο, τεύχος 49) Μιλήστε μας για την οργάνωσή σας Β.Τ.: Το κίνημα για κοινωνική δικαιοσύνη - ΛΕΝΚΑ είναι μια αντιαυταρχική οργάνωση που ανήκει στην ευρύτερη Αριστερά. Ο κύριος στόχος μας είναι η κοινωνική αλλαγή προς μια κοινωνία που θα βασίζεται στην αλληλεγγύη και όχι στην ανταγωνιστικότητα, μια κοινωνία συμμετοχική και μη αυταρχική, μια κοινωνία στην οποία πάνω απ' όλα θα γίνονται σεβαστά η ατομική ελευθερία και η ισότητα για όλους τους ανθρώπους, μια κοινωνία απαλλαγμένη από τον εθνικισμό, το μιλιταρισμό, τις διακρίσεις και τις ιεραρχίες. Οι βασικές αρχές της LENKA είναι κοινωνική δικαιοσύνη, αντιεθνικισμός, αντιαυταρχισμός, αντι-παπαδοκρατία και αντικαπιταλισμός. Η LENKA ιδρύθηκε στις 28 Ιουλίου του 2008 και μπορούμε να πούμε ότι είναι η πρώτη οργάνωση τέτοιου είδους στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Θα χαρούμε να συνεργαστούμε με το Κόκκινο και άλλες αντιεθνικιστικές αριστερές οργανώσεις στην Ελλάδα, σε μια κοινή μάχη ενάντια στους εθνικισμούς στις δύο χώρες. Μία από τις πρώτες δράσεις σας ήταν η οργάνωση μιας αντινατοϊκής καμπάνιας. Πώς αντιμετωπίζει το ΝΑΤΟ η κοινή γνώμη στη Μακεδονία;Β.Τ.: Δυστυχώς, η πλειοψηφία των ανθρώπων στη Δημοκρατία της Μακεδονίας υποστηρίζει την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπήρξαν δημόσιες συζητήσεις που θα μπορούσαν να αναδείξουν τις αρνητικές πλευρές της ένταξης, αλλά και επειδή αυτή τη στιγμή κανένα από τα πολιτικά κόμματα δεν τάσσεται ενάντια στο ΝΑΤΟ. Με την καμπάνια μας καταφέραμε να ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση, παρουσιάζοντας στοιχεία για την κατοχή στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες όπου υπήρχαν οι αποστολές του ΝΑΤΟ, όπως επίσης και να αποκαλύψουμε τις επιπτώσεις της ένταξης στο ΝΑΤΟ. Με αυτό τον τρόπο, καταφέραμε να προκαλέσουμε κάποιες κριτικές σκέψεις του κόσμου σχετικά με το θέμα.
Περισσότερα...
|
Τορόντο: κάτι τρέχει στη ριζοσπαστική Αριστερά
Πέμπτη, 15 Ιούλιος 2010 14:39
του Μιχάλη Φαμέλη
(Κόκκινο, τεύχος 49)
Η οικονομική κρίση που ξέσπασε με το σπάσιμο της χρηματοπιστωτικής φούσκας το 2008 μεταφράστηκε στον Καναδά σε ολομέτωπη επίθεση από τη νεοσυντηρητική κυβέρνηση Χάρπερ ενάντια σε εργατικές κατακτήσεις και κοινωνικά δικαιώματα. Τα αποτελέσματα αυτής της επίθεσης γίνονται καθημερινά ολοένα πιο εμφανή σε όλα τα σημεία όπου εμφανίζονται οι αντιφάσεις του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου στη Β. Αμερική. Από τη χειροτέρευση της θέσης των εργαζομένων στη βιομηχανία και το δημόσιο τομέα μέχρι τα συνεχιζόμενα τεράστια περιβαλλοντικά εγκλήματα σε βάρος των αυτόχθονων κοινοτήτων. Από την επίταση των πολιτικών που στοχοποιούν τις μεταναστευτικές κοινότητες και τις κοινότητες που υφίστανται ρατσισμό, μέχρι την εμβάθυνση του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της καναδικής εξωτερικής πολιτικής, είτε πρόκειται για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και την άκριτη στήριξη του ισραηλινού απαρτχάιντ είτε για την υπεράσπιση των απάνθρωπων πρακτικών των καναδικών πολυεθνικών στη Λ. Αμερική και αλλού.
Στο παρελθόν οι διάφορες παιδικές ασθένειες της Αριστεράς έχουν οδηγήσει πολύμορφες προσπάθειες συντονισμού απέναντι σε τέτοιου είδους επιθέσεις σε αποτυχία, με αποτέλεσμα η ριζοσπαστική Αριστερά να μην έχει καταφέρει να αρθρώσει ανεξάρτητο πολιτικό λόγο. Όμως απέναντι σε μια ολομέτωπη επίθεση σαν αυτή που εκτυλίσσεται σήμερα, συνδικαλιστές και ακτιβιστές από τα κοινωνικά κινήματα και τις οργανώσεις της πολιτικής Αριστεράς στο Τορόντο δείχνουν να αρχίζουν να συνειδητοποιούν την επιτακτική ανάγκη για συντονισμένη δράση και αντίσταση σε όλα τα επίπεδα.
Αποτέλεσμα μιας σειράς συναντήσεων που ξεκίνησαν το περασμένο φθινόπωρο και συνεχίζονται, οι διάφορες εκφράσεις του αριστερού κινήματος της πόλης κατέληξαν στη δημιουργία ενός ενωτικού φορέα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Εργατικής Συνέλευσης του Ευρύτερου Τορόντο. Στην ιδρυτική της διακήρυξη, η Συνέλευση καλεί σε δημοκρατική συμμετοχή για τη δημιουργία ενός νέου, ριζοσπαστικού αριστερού πολιτικού πόλου. Στο κάλεσμα αυτό έχουν ήδη απαντήσει θετικά περισσότερες/οι απο 200 ακτιβίστριες/ές και συνδικαλίστριες/ές από ευρύτατο φάσμα συνδικάτων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, από κινηματικές οργανώσεις που ασχολούνται με ζητήματα όπως φτώχεια, περιβαλλοντικά, μεταναστευτικά, LGBT και άλλα, καθώς και από οργανώσεις από όλο το φάσμα της Αριστεράς (αναρχικοί, οργανώσεις με αναφορά στον τροτσκισμό, το Κομμουνιστικό Κόμμα Καναδά, αριστεροί σοσιαλιστές και άλλοι).
Η Συνέλευση λειτουργεί σαν χώρος διαλόγου και μόρφωσης και σαν εργαλείο κοινής δράσης. Η συμμετοχή είναι στη βάση της ατομικής ιδιότητας μέλους, με δυνατότητα παράλληλης συμμετοχής σε άλλες οργανώσεις. Όργανα επιπλέον της Συνέλευσης είναι η αμεσοδημοκρατικά εκλεγμένη συντονιστική επιτροπή και διάφορες ανοιχτές θεματικές επιτροπές. Με αυτές τις οργανωτικές δομές, η Συνέλευση ήδη λειτουργεί σαν πόλος συσπείρωσης για την Αριστερά της πόλης και έπαιξε ενεργό ρόλο στην προετοιμασία των κινητοποιήσεων ενάντια τη σύνοδο G8/G20 τον Ιούνιο. Ταυτόχρονα, ο ενωτικός της χαρακτήρας αλλάζει το περιρρέον αίσθημα στους ριζοσπαστικούς κύκλους της πόλης, με χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα τις αντίστοιχες ανασυνθετικές διεργασίες που συμβαίνουν σε πανεπιστήμια της πόλης για τη δημιουργία αμιγώς ριζοσπαστικών, αριστερών φοιτητικών σχηματισμών σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον πολύ εχθρικότερο από το ελληνικό για τον φοιτητικό ριζοσπαστισμό.
Η Συνέλευση έχει χαρακτηριστικά διεργασίας. Πολλά και σοβαρά ζητήματα, όπως για παράδειγμα η μετεξέλιξη σε ενιαίο κόμμα, η σχέση της με τις εκλογές και άλλα μένουν να ξεκαθαριστούν στο μέλλον, γεγονός που σίγουρα μπορεί να προκαλέσει κλυδωνισμούς. Όμως το κλίμα είναι καλό και η συγκυρία κρίσιμη. Το πρώτο βήμα έχει γίνει.
Περισσότερες πληροφορίες: www.workersassembly.ca
mfamelis gmail.com
Η ευρωπαϊκή ενοποίηση απαιτεί μια νέα αρχιτεκτονική
Κυριακή, 02 Μάιος 2010 21:39
Για ένα θεμελιακά νέο δημιούργημα στην Ευρώπη
του Τάκη Μαστρογιαννόπουλου
(Κόκκινο, τεύχος 47-8)
«Είμαστε πεπεισμένοι…ότι το σοσιαλιστικό κράτος
δεν μπορεί να ενσαρκωθεί στους θεσμούς του
καπιταλιστικού κράτους. Αλλά ότι είναι βασικά ένα
νέο δημιούργημα σε σχέση με αυτούς τους θεσμούς...»
(Α. Γκράμσι: Η κατάκτηση του κράτους)
Οικονομική άνοδος και πρώτη φάση ενοποίησης
Με τη συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας στη Ρώμη, στα 1957, οι κύριες καπιταλιστικές δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης επιχείρησαν, μέσα σε ένα φόντο ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης, να συγκεντρώσουν τους πόρους και τις οικονομίες τους για να αντιμετωπίσουν την οικονομική, πολιτική, στρατιωτική και διπλωματική αδυναμία της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου, να αποφύγουν τις κοινωνικές αναταραχές και τις απειλές ενός ισχυρού εργατικού κινήματος, που εμφανίζονταν δυναμικά στην Ιταλία, τη Γαλλία, τα Βαλκάνια και την ανατολική Ευρώπη και τέλος να ξεπεράσουν τις αντιφάσεις του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.
Τη σύγχρονη περίοδο -περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην ανθρώπινη ιστορία- οι παραγωγικές δυνάμεις έχουν ουσιαστικά και αμετάκλητα αναπτυχθεί σε δυσαναλογία με τα πλαίσια του εθνικού κράτους και έχουν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Από την άποψη αυτή, η τάση για οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης αντιπροσωπεύει τις ανάγκες των επιμέρους εθνικών οικονομιών να ξεπεράσουν τους φραγμούς των τελωνειακών και κρατικών συνόρων. Οι επιχειρηματίες σ' ολόκληρο τον κόσμο και ιδιαίτερα οι Ευρωπαίοι -στην ουσία οι μεγάλες υπερεθνικές επιχειρήσεις και μονοπώλια- συμπεριφέρονται εδώ και δεκαετίες όπως ο Μαρξ είχε προβλέψει στο «Κεφάλαιο».
Οι συνθήκες που υπογράφονται, από την ιδρυτική διακήρυξη του 1957 μέχρι αυτές του Μάαστριχτ και του συνόλου των συνθηκών που διέπουν την οργάνωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με επισφράγισμα την περιβόητη Συνθήκη της Λισσαβόνας, αποτελούν το θεσμικό πλαίσιο της διαδικασίας συγκεντροποίησης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Το γεγονός ότι η συγκρότηση της «ενιαίας Ευρώπης» γίνεται από τα «πάνω», και σε καπιταλιστική βάση, αποκαλύπτει απλά την αδυναμία των νέων κοινωνικών δυνάμεων να εκπληρώσουν τον ιστορικό τους ρόλο: ν' απαλλάξουν την ανθρωπότητα από την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και το εθνικό κράτος.
Περισσότερα...
|
κατάφεραν να σπάσουν τον αποκλεισμό και να καταπλεύσουν στο λιμάνι της Γάζας. Οι Ισραηλινοί πειρατές τα κατέλαβαν στα διεθνή ύδατα, χρησιμοποιώντας παράλογη βία που οδήγησε στο θάνατο 9 Τούρκους ακτιβιστές, τα οδήγησαν στο λιμάνι του Άσντοτ και συνέλαβαν για λίγες μέρες τους αλληλέγγυους στον αγώνα των Παλαιστινίων επιβάτες τους. Την ώρα όμως που το Τελ Αβίβ, κοιτάζοντας το δέντρο, ετοιμαζόταν να στήσει το επινίκιο της ναυμαχίας γλέντι, διαπίστωσε ότι στο παγκόσμιο δάσος είχε σπάσει η απομόνωση της Γάζας.
