Με  τον ΣΥΡΙΖΑ! 

Για να γίνουν τα όνειρά μας εφιάλτες τους 

Η προκήρυξη των  πρόωρων εκλογών  από τον Καραμανλή -επικοινωνιακά  αλλά και ουσιαστικά- ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου ενάντια  στους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους μετανάστες: ψηφίστε με για να πάρω σκληρά μέτρα εναντίον σας! Για ακόμη περισσότερη λιτότητα, για ακόμη περισσότερες περικοπές, για περισσότερο ρατσισμό και καταστολή («κράτος ασφάλειας» και «μηδενική ανοχή στους μετανάστες»). Η μόνη υπόσχεση στην οποία μένει συνεπής ο νεοφιλελευθερισμός είναι οι διαρκείς θυσίες που ζητούνται και επιβάλλονται στους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους. Οι εργαζόμενοι ζουν σ’ έναν κόσμο διαρκών θυσιών, πάντα γιατί το απαιτεί «η οικονομία και το συμφέρον της χώρας». Ακόμη και τις περιόδους των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης οι θυσίες ήταν σταθερά στο πρόγραμμα: μόνιμη υψηλή ανεργία, επέκταση της φτώχειας και της επισφάλειας στην εργασία, διαρκής υπονόμευση του «κοινωνικού κράτους» και των ασφαλιστικών συστημάτων, παράδοση των δημόσιων υπηρεσιών στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Και φυσικά, αν στις «καλές» περιόδους της ανάπτυξης συνέβαιναν αυτά, τώρα, με την παγκόσμια οικονομική -και όχι μόνο- κρίση το καλό «της οικονομίας» απαιτεί θυσίες ακόμη βαρύτερες: πλήρη ιδιωτικοποίηση των ασφαλιστικών συστημάτων, ακόμη μεγαλύτερη ανεργία, περισσότερη φτώχεια, αποθέωση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της «ευέλικτης» εργασίας. Αυτόν τον «πόλεμο» κήρυξε ο Καραμανλής, ενάντια στους εργαζόμενους και τα δικαιώματα όλων μας.    

Η επιθετικότητα του  κεφαλαίου είναι τέτοια, ώστε ακόμη και οι δειλές διαφοροποιήσεις του ΠΑΣΟΚ (αυξήσεις 0,8% αντί για 0% που προτείνει ο Καραμανλής) αντιμετωπίζονται από εγχώρια και διεθνή κέντρα του νεοφιλελευθερισμού (ΔΝΤ, Αλμούνια, «αγορές» και οι άνθρωποί τους στην Ελλάδα) σαν έγκλημα καθοσιώσεως! Όχι γιατί το «πάγωμα» των μισθών διαφέρει ουσιαστικά από τις αυξήσεις 0,8%, αλλά γιατί δίνεται το λάθος «σήμα», η λάθος κατεύθυνση: αντί για πάγωμα ή μείωση, αύξηση…

Καθώς λοιπόν προδιαγράφεται μια ασθενική ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας από την ύφεση η οποία όμως δεν θα είναι αρκετή για να βγάλει τον καπιταλισμό από την κρίση, καθώς προβλέπεται «κρίση της εργασίας», «κρίση του κοινωνικού κράτους» και τεράστια αύξηση του δημόσιου χρέους εξαιτίας της ύφεσης και της κοινωνικοποίησης των ζημιών, η ιερή συμμαχία του κεφαλαίου και του νεοφιλελευθερισμού προετοιμάζεται για τις αναπόφευκτες κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις. Δύο είναι οι προϋποθέσεις που θέτει: Πρώτο, συναίνεση για νέες, μεγαλύτερες θυσίες των εργαζομένων, για «προληπτική καταστολή» των ελπίδων. Δεύτερο, περιθωριοποίηση της Αριστεράς που μπορεί να αντιπαλέψει μαζικά το σύστημα.  

Γι’ αυτό, ΣΥΡΙΖΑ! 

Έτσι γίνεται κατανοητό  γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την …τιμητική  του στις επιθέσεις του συστήματος. Γιατί η παρουσία του και η δράση του συμπυκνώνει όλους τους εφιάλτες του συστήματος:

• Είναι ο πολιτικός σχηματισμός που «φέρνει» τη δυναμική των κινημάτων στην κεντρική πολιτική σκηνή: Στόχος των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού είναι μια κεντρική πολιτική σκηνή «αποκαθαρμένη» από τις πιέσεις της κοινωνίας και των κινημάτων, που θα λειτουργεί στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης και θα τσακώνεται μόνο για ζητήματα διαχείρισης του συστήματος.  Ο ΣΥΡΙΖΑ ανταγωνίζεται τη νεοφιλελεύθερη «αφήγηση» για το τι είναι τα κινήματα («ρετιρέ», «κουκουλοφόροι», «οι λίγες δεκάδες που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν τους πολίτες» κ.λπ.) και πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται πολιτικά. Και το κάνει όντας εγκατεστημένος στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τι σημαίνει μια Αριστερά ενάντια στο σύστημα που μπορεί να παρεμβαίνει με αυτό τον τρόπο στην πολιτική σκηνή, το αντιλήφθηκε η άρχουσα τάξη καθαρά στην περσινή εξέγερση της νεολαίας. Από τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ «επικηρύχθηκε» πολιτικά…
• Είναι η Αριστερά που κάνει πολιτική με αποτέλεσμα, δηλαδή διαμορφώνει όρους νίκης: Η πολιτική με ηθικούς όρους (λέμε ό,τι λέμε για να έχουμε ήσυχη της συνείδησή μας) ή με όρους κομματικής ιδιοτέλειας (κάνουμε ό,τι κάνουμε για να δυναμώσει το κόμμα μας) είναι στην πραγματικότητα ηττοπαθής, όσο «σκληρός» κι αν είναι ο πολιτικός λόγος που εκφέρεται. Τυπικό το παράδειγμα του ΚΚΕ: Ούτε μία φορά στη μεταπολίτευση δεν έγινε πραγματικά επικίνδυνο για κορυφαίες αστικές επιλογές. Ο σεχταρισμός του, ο πολιτικός ναρκισσισμός του και η έμφυτη απέχθειά του για το αυθόρμητο και ανεξέλεγκτο των «μαζών» δεν του επιτρέπουν να εμπνεύσει και να συνδεθεί με νικηφόρες δυναμικές. Όχι μόνο αυτό: το αναδεικνύουν σε δεκανίκι του συστήματος σε κρίσιμες συγκυρίες, όπως για παράδειγμα στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως απέδειξε ότι μπορεί να εμπνέει και στηρίζει νικηφόρους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες, να γίνεται επικίνδυνος για το σύστημα, να κάνει πολιτική με αποτέλεσμα. Όπως το έκανε με το άρθρο 16, με την «απελευθέρωση» των παραλιών στην Αττική, με το μπλοκάρισμα του εμπορικού κέντρου στον Ελαιώνα, με την εξέγερση του 2008.
• Είναι η μόνη υπαρκτή διαδικασία και πλαίσιο για την ενότητα της Αριστεράς που έχει μαζική απεύθυνση και δυναμική: Το ΚΚΕ είναι κλεισμένο στον κομματικό του ναρκισσισμό. Μόνο στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κυοφορηθεί η δυνατότητα για μια μαζική Αριστερά που θα παλεύει ενάντια στο σύστημα και θα εκφράζει πολιτικά και σε μαζική κλίμακα τα κινήματα και τους καταπιεσμένους, στη βάση της ενότητας στη δράση και στα κινήματα αλλά και κεντρικά πολιτικά.
• Είναι η Αριστερά που με τους «15 άμεσους στόχους πάλης» στοχοθέτησε αιτήματα που παραπέμπουν στην ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού: Η άμεση και εφάπαξ αύξηση των κατώτερων μισθών και συντάξεων κατά 300 ευρώ, η κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και η στήριξη της κοινωνικής ασφάλισης, η κατάργηση όλων των μορφών «ευέλικτης» απασχόλησης και η θέσπιση του 35ωρου – 7ωρου – 5ήμερου, η αύξηση του φορολογικού συντελεστή των κερδών στο 45% και η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, η επανεθνικοίηση όλων των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση των μεγαλομετόχων και υπό κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, η απόσυρση όλων των ελληνικών εκστρατευτικών σωμάτων από το Αφγανιστάν, το Κόσοβο κ.λπ. και η έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ κ.λπ. κ.λπ. Όλα αυτά παραπέμπουν σε μια δυναμική αγώνων, κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών και αριστερής ενότητας που μπορεί να ανατρέψει το σκηνικό.

Να λοιπόν τρεις  σημαντικοί λόγοι που εξηγούν γιατί οι ακροδεξιοί, οι αντικομουνιστές και οι φασίστες που συναθροίζονται στο ΛΑΟΣ αντιμετωπίζουν τόσο λυσσασμένα τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν να είναι ο σύγχρονος …μπολσεβικισμός. Να γιατί οι Πρετεντέρηδες και άλλοι αρχιερείς του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού δεν αρκούνται με την πτώση των εκλογικών του ποσοστών αλλά θέλουν να τον δουν να διαλύεται. Αυτή η διεργασία, η ενωτική - κινηματική - ριζοσπαστική Αριστερά, που κάνει «ζημιές» στο σύστημα και δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις, πρέπει να συντριβεί.

Για τους ίδιους ακριβώς  λόγους οι εργαζόμενοι και η νεολαία  πρέπει να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί απέναντι στις αυτοδύναμες ή ισχυρές κυβερνήσεις του νεοφιλελευθερισμού, χρειαζόμαστε ισχυρή και μαχόμενη αντιπολίτευση και πολιτικές «ταξικής αυτοδυναμίας» για τους εργαζόμενους.  

Ψηφίζουμε και στηρίζουμε ΣΥΡΙΖΑ όχι φυσικά γιατί δεν έχει πολιτικά και οργανωτικά προβλήματα, αλλά για να μείνει ανοιχτή και ισχυρή αυτή η πολύτιμη δυνατότητα για την Αριστερά, τους εργαζόμενους και τα κινήματα. Ψηφίζουμε γι’ αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ που ανέτρεψε τη συνταγματική αναθεώρηση και υπερασπίστηκε την εξέγερση. Ψηφίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ για να αποκρυσταλλωθεί, πολιτικά και οργανωτικά, στο έδαφος των καλύτερων κατακτήσεών του, σε μαζικό πολιτικό υποκείμενο της Αριστεράς, σε μαζικό κόμμα των μελών του, των συλλογικών διαδικασιών του, των συλλογικών εκλεγμένων οργάνων του.

Και στηρίζουμε - ψηφίζουμε  αυτούς/ές εκ των υποψηφίων του  που μπορούν να ενδυναμώσουν μια τέτοια φυσιογνωμία και μια τέτοια προοπτική, αριστερή, ριζοσπαστική, ενάντια στις κεντροαριστερές σειρήνες, αντισυστημική.  

Με το βλέμμα στο  μετεκλογικό «αύριο» των αγώνων και της αντικαπιταλιστικής ανασύνθεσης της Αριστεράς.  
 
 
 
 
 
 
 
 

Μπροστά σε μια ιστορικών διαστάσεων, καθολική κρίση χρειαζόμαστε μια αντικαπιταλιστική Αριστερά!

Όλες οι ενδείξεις και τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι συγκεντρώνονται διαρκώς οι όροι για μια ιστορικών διαστάσεων και καθολική κρίση του καπιταλισμού στην παγκόσμια ολότητά του. Η χρηματοπιστωτική κρίση έχει κλείσει ήδη ένα χρόνο και επεκτείνεται σταδιακά στην «πραγματική οικονομία», καθώς όλες οι μεγάλες οικονομίες (ΗΠΑ, Ε.Ε., Ιαπωνία) φλερτάρουν με την ύφεση, ειδικότερα για την Ε.Ε. οι προβλέψεις αναθεωρούνται διαρκώς προς το χειρότερο, όλοι οι διεθνείς καπιταλιστικοί οργανισμοί ομονοούν στο ότι το 2009 θα είναι χειρότερο από το 2008, τα ποιοτικά στοιχεία της κρίσης είναι προφανή (ταυτόχρονα υψηλές τιμές πληθωρισμού, υψηλά επιτόκια, υψηλές τιμές πετρελαίου, επικίνδυνες νομισματικές (αν)ισορροπίες.

Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν η «διατροφική κρίση» (προϊόν των πολιτικών της παγκοσμιοποίησης αλλά και της κερδοσκοπίας στα χρηματιστήρια των εμπορευμάτων), η επικίνδυνη κλιμάκωση της οικολογικής κρίσης (σελ. 2, 30), αλλά και η κρίση του «ολυμπιακού κινήματος», όπου η εμπορευματοποίηση οδηγεί πλέον τη λογική του ανταγωνισμού, του πρωταθλητισμού και της ντόπας σε ιστορικά αδιέξοδα. (σελ. 29)

Τέλος, η κρίση στον Καύκασο μας εισάγει σε μια νέα, πολύ πιο επικίνδυνη για την ειρήνη και τα δικαιώματα των λαών, φάση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και της όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. (σελ. 11,12)

Ο καπιταλισμός σαν παγκόσμια ολότητα βυθίζεται σε μια κρίση καθολική, όπου μπορούμε διά γυμνού οφθαλμού να αναγνωρίσουμε τα κλασικά ανακλαστικά: σκληρός ενδοϊμπεριαλιστικός και ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός για την κατανομή κερδών και ζημιών από την κρίση, αλλά και συστράτευση των δυνάμεων του κεφαλαίου για τη μετάθεση των συνεπειών της κρίσης στον κόσμο της εργασίας, στους μετανάστες, τις γυναίκες, τη νεολαία.

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της Ν.Δ. αναδεικνύεται σε αχαλίνωτη «πολεμική μηχανή» του κεφαλαίου. Με τη φορομπηχτική της πολιτική (σελ. 2) αλλά και γενικότερα με τις συνεχείς επιθέσεις της και την άτεγκτη εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου προγράμματός της, αξιοποιεί την κρίση των αριστερών στρατηγικών, την αδυναμία και πολυδιάσπαση της Αριστεράς, αλλά και την πολύπλευρη κρίση του εργατικού κινήματος (σελ. 22,23) για να εφαρμόσει σκληρές αντεργατικές πολιτικές. Έτσι, παρότι μια αδύναμη κοινοβουλευτικά κυβέρνηση και παρόλο που συνολικά ο νεοφιλελεύθερος δικομματισμός είναι σε κρίση, το κίνημα και η Αριστερά αδυνατούν να ανασχέσουν τις επιθέσεις και, πολύ περισσότερο να περάσουν στην αντεπίθεση.

Όλα αυτά βάζουν επί τάπητος το ζήτημα: πώς θα αντισταθούμε αποτελεσματικά στις κυβερνητικές επιθέσεις, πώς θα απαντήσουμε στην καθολική κρίση του συστήματος που συνεπάγεται τεράστιους κινδύνους για όλη την γκάμα των δικαιωμάτων μας, πώς θα υπερασπιστούμε τους «δικούς μας ανθρώπους» (εργαζομένους, μετανάστες, νέους, γυναίκες), πώς θα οργανώσουμε τις μεγάλες μάχες με το σύστημα και θα επιβάλλουμε μια διαδικασία ανατροπών σε σοσιαλιστική κατεύθυνση;

Οι εμπειρίες των κινημάτων (σελ. 4-5), των αποπειρών για τη συγκρότηση μαζικών σχημάτων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ειδικά στην Ευρώπη, των μεγάλων εμπειριών αγώνα σε εθνικό επίπεδο αλλά και ενάντια στον ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό (σελ. 16 έως 19), μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι χρειαζόμαστε επειγόντως μια μαζική αντικαπιταλιστική Αριστερά. Στη Γαλλία, οι σύντροφοί μας της κομμουνιστικής Λίγκας προχωρούν στην οικοδόμηση, μαζί με αγωνιστές των κινημάτων και δυνάμεις της αντιφιλελεύθερης Αριστεράς στη συγκρότηση του μαζικού Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος, εγκαινιάζοντας μια νέα, προωθητική φάση στα ανασυνθετικά εγχειρήματα της Αριστεράς στην Ευρώπη. (σελ. 2, 4-5)

Στην Ελλάδα, το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ελπιδοφόρο, αναμετριέται με μια ιστορική ευκαιρία, αλλά για να γίνει αποτελεσματικό όπλο στα χέρια των καταπιεσμένων και για να καταφέρει να ανοίξει πραγματικά δρόμους κοινωνικών ανατροπών και χειραφέτησης, πρέπει να συγκροτηθεί σε μαζικό πολιτικό σχηματισμό, με μέλη, πρόγραμμα σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, δομές παρέμβασης στα κινήματα. Πρέπει να δουλέψει στη βάση, να αναλάβει μαζικές καμπάνιες (σελ. 24), να εργαστεί για την ανάταξη της κρίσης του εργατικού κινήματος, να εδραιωθεί σε έναν σοσιαλιστικό προσανατολισμό. (σελ. 6 έως 10)

Η μόνη αποτελεσματική άμυνα στην καθολική κρίση του συστήματος, στην αύξηση της επιθετικότητάς του και στη γενίκευση των κινδύνων είναι η συγκρότηση μιας μαζικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, οι μαζικοί και νικηφόροι αγώνες στην κοινωνία, ο διεθνισμός! 70 χρόνια από την ίδρυση της 4ης Διεθνούς (σελ. 13 έως 15), ο αντικαπιταλισμός και ο διεθνισμός πρέπει -και μπορούν- να μπουν ξανά στο τιμόνι!