Ενισχύουμε την «Αριστερή ενότητα», μαυρίζουμε τη ΔΑΠ, δεν χαρίζουμε ούτε έναν ψήφο στην ΠΑΣΠ
συσχετισμων υπερ της ΑριστεραςΜετά από σχεδόν ένα χρόνο κινήματος στον χώρο της Παιδείας, ο απολογισμός είναι θετικός: Καταφέραμε να σπάσουμε τη δικομματική συναίνεση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 και να απονομιμοποιήσουμε το νέο νόμο-πλαίσιο στην κοινωνία. Οι επιτυχίες όμως πάνε πιο βαθιά: Καταφέραμε να ξαναφέρουμε τη συλλογικότητα στο προσκήνιο. Χιλιάδες αγωνιστές/στριες του κινήματος συνειδητοποίησαν ότι μέσα από συλλογικές διαδικασίες και μαζικούς αγώνες μπορούν να διεκδικούν και να κερδίζουν. Απέκτησαν την πολύτιμη εμπειρία ότι μπορούν να κάνουν άμεσα, οι ίδιοι/ες πολιτική, με όρους συλλογικούς.
Οι επιτυχίες όμως δεν σταματάνε εδώ: Καταφέραμε να βγούμε από τα στενά όρια του «φοιτητοκεντρισμού», προς την κοινωνία. Να συνδεθούμε με εργατικά κομμάτια, που μας έδωσαν ψηφίσματα συμπαράστασης έως και απήργησαν για τα ζητήματα της Παιδείας. Ο παρατεταμένος αγώνας μας άνοιξε την όρεξη χιλιάδων φοιτητών /τριών για συζητήσεις, δράσεις και απαντήσεις σε πολύ ευρύτερο φάσμα απ’ αυτό των φοιτητικών ζητημάτων. Μέσα στις καταλήψεις οργανώθηκαν κουβέντες για την πάλη ενάντια στον πόλεμο, το ρατσισμό, τη γυναικεία καταπίεση, τη συνολική πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό γενικά.
Το κίνημα και οι εκλογές
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα θα γίνουν οι φετινές φοιτητικές εκλογές, οι πιο πολιτικές των τελευταίων χρόνων. Με ευνοϊκές συνθήκες για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στις σχολές, δίνοντας στην Αριστερά τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε πολύ κόσμο συνολικοποιώντας την αντίθεσή της στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις «ανάξιες αξίες» και ιδέες του καπιταλισμού.
Υπάρχουν απόψεις που προέρχονται από κόσμο του κινήματος και του ριζοσπαστισμού ότι δεν μας αφορούν οι εκλογές. Αυτές οι απόψεις, αν και έχει ριζοσπαστικά κίνητρα και αριστερή αφετηρία –«το δικό μας γήπεδο είναι οι δρόμοι»- είναι παρ’ όλα αυτά λάθος. Προφανώς δεν σταματήσαμε τις κινητοποιήσεις «ΓΙΑ να κάνουμε εκλογές» - οι φοιτητές/τριες του Κόκκινου πολέμησαν με πείσμα τέ4τοιες αντιλήψεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμάμε τη χρησιμότητα και την αναγκαιότητα της πολιτικής και όλων των παρεμβάσεων που μπορούν να αλλάξουν τους συσχετισμούς. Οι κατακτήσεις του κινήματος είναι τώρα η στιγμή που πρέπει να μετατραπούν σε «πολιτικό κεφάλαιο» των αριστερών, ανατρεπτικών, απελευθερωτικών απόψεων και ιδεών.
Η ΔΑΠ συνεχίζει να είναι εκφραστής του ρατσισμού, του σεξισμού και του εθνικισμού, της στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και των τραμπουκισμών, των πελατειακών σχέσεων και των εκδρομών στη Μύκονο. Το κίνημα την «εξαφάνισε». Τώρα αυτή η πραγματικότητα πρέπει να καταγραφεί και στις κάλπες.
Η ΠΑΣΠ, από την άλλη, δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από τη νεοφιλελεύθερη λογική του ΠΑΣΟΚ. Είναι φυτώριο της αυταπάτης ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ακούει το κίνημα και γι’ αυτό μπορεί και ν’ αλλάξει κατεύθυνση. Τίποτα πιο λαθεμένο απ’ αυτό. Το ΠΑΣΟΚ της σύγχρονης εποχής, του Γ. Παπανδρέου, είναι ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα που αποδίδει καταρχήν λογαριασμό στους «από πάνω», βιομήχανους, τραπεζίτες, κάθε λογής αφεντικά. Η προοπτική όσων Πασπιτών/ισσών πάλεψαν μέσα στο κίνημα βρίσκεται στην Αριστερά.
Αριστερά - ΔΑΠ: Εμείς ή αυτοί...
Η Αριστερά πρέπει να βάλει στόχο να αλλάξουν οι συσχετισμοί, να ρίξει τη ΔΑΠ. Για να το πετύχει αυτό, πρέπει να υπάρξει συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος.
Το ίδιο το κίνημα υπέδειξε τα χαρακτηριστικά που ζητάει απ’ την Αριστερά. Πάνω απ’ όλα να είναι χρήσιμη για το κίνημα, να μη σπάει την ενότητά του, να παλεύει για τη νίκη.
Μέσα απ’ αυτό το μεγαλειώδες κίνημα γεννήθηκε η «Αριστερή Ενότητα». Μια μικρή υπέρβαση σε σχέση με τις ανάγκες, ένα πολύ μεγάλο βήμα σε σχέση με τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Οι φοιτητές /τριες του ΚΟΚΚΙΝΟΥ συμμετείχαμε απ’ την πρώτη στιγμή στη συγκρότηση αυτής της συμμαχίας (Ανένταχτα σχήματα, Αριστερά Σχήματα, ΔΑΡΑΣ, ΚΟΕ, Ν. ΣΥΝ, ΚΟΚΚΙΝΟ, ΔΕΑ).
Είναι μια προσπάθεια με χαρακτηριστικά αντι- αναδιαρθρωτικά: ενάντια στο σχέδιο που προωθείται σε ολόκληρη την Ε.Ε. (διαδικασία της Μπολόνια), ενάντια σε αξιολόγηση, ΙΔΒΕ και ΔΟΑΤΑΠ, ενάντια σε νόμο-πλαίσιο και αναθεώρηση του άρθρου 16, αντινεοφιλελεύθερα, αντικαπιταλιστικά, δημοκρατικά και πάνω απ’ όλα ενωτικά.
Μια πετυχημένη καταγραφή της Αριστερής Ενότητας θα ανοίξει το δρόμο για ευρύτερες ανακατατάξεις στο χώρο της φοιτητικής Αριστεράς στην κατεύθυνση της ισχυροποίησης ενός ενιαίου, ριζοσπαστικού, αντικαπιταλιστικού πόλου μέσα στο φοιτητικό κίνημα.
Λευτέρης Γεωργέλης, Πάντειος
Γιάννης Γκολφινόπουλος, ΓεωλογικόΝέα από την 4η Διεθνή
~
^Νέα από την 4η Διεθνή
Διεθνή
Η π.ο. «Κόκκινο», από τη θέση πλέον του παρατηρητή στην Τέταρτη Διεθνή, παραβρέθηκε στη διεθνή συνάντηση της νεολαίας για το κάμπινγκ που θα διοργανωθεί στις 21 με 27 Ιουλίου `07 στην Μπαρμπέστ της Γαλλίας. Είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε με συντρόφους/σες από διάφορες χώρες και να ανταλλάξουμε νέα και απόψεις...
• Γαλλία: Προφανώς οι σ. της LCR ήταν στο τρέξιμο για τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες όμως συνοδεύτηκαν και με απεργιακές κινητοποιήσεις που απαιτούσαν στήριξη, όπως αυτή των εργαζομένων της Πεζό που διεκδικούσαν 300 ευρώ αύξηση.
• Ιταλία: Με πολύ λίγο ύπνο, αλλά τεράστια έμπνευση, οι Ιταλοί σύντροφοι της Sinistra Critica «τα προλαβαίνουν όλα», καθώς η οργάνωση των «φόρουμ κοινωνικής αντιπολίτευσης» απαιτεί πολλή δουλειά...
• Πορτογαλία: Δεν πρόλαβαν να απολαύσουν τη νίκη για την αποποινικοποίηση της έκτρωσης στην Πορτογαλία στο δημοψήφισμα του περασμένου Φλεβάρη οι σ. του Μπλόκο της Αριστεράς (το οποίο ανήκει στην Ευρωπαϊκή Αντικαπιταλιστική Αριστερά και φτάνει αισίως τα 5.000 -πολύ ενεργά- μέλη) και βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα σούπερ νόμο στα πανεπιστήμια που εναρμόνιζε την εκπαίδευση με τη διαδικασία της Μπολόνια. Η συγκρότηση αντιστάσεων στα πανεπιστήμια (στην Πορτογαλία υπάρχουν ήδη ιδιωτικά) περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την αδράνεια των φοιτητών, αλλά και το σεχταρισμό του Κ.Κ. Κατά τα άλλα, το «δίκτυο G8» ετοιμάζεται για τη διαδήλωση στο Ροστόκ.• Αγγλία: Η ηγεμονία του SWP στο RESPECT σημαίνει πρακτικά και την αδρανοποίησή του, τον περιορισμό του σε μια εκλογική συμμαχία κορυφής. Εργαλεία βάσης απουσιάζουν επίσης και στο -κατά τα άλλα ενεργό- αντιπολεμικό κίνημα. Οι σ. συμμετέχουν σε όλες τις κινήσεις ανασυγκρότησης τόσο της Αριστεράς όσο και των κινημάτων, με όλες τις (μικρές) δυνάμεις τους.
• Σουηδία: Αμέτρητα χρόνια σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης οδήγησαν ...στη Δεξιά. Και τώρα η υπεράσπιση του (μοναδικού ίσως στο είδος του) «κοινωνικού κράτους» της Σουηδίας είναι πρώτη αναγκαιότητα. Περνάει όμως μέσα από τη (σκουριασμένη) γραφειοκρατία των συνδικάτων. Παράλληλα, πιο ευέλικτα αλλά ασύνδετα θεματικά δίκτυα κινητοποιούν σημαντικό αριθμό ακτιβιστών.
• Βέλγιο: Οι απόπειρες για κοινό εκλογικό αποτέλεσμα της αντινεοφιλελεύθερης/αντικαπιταλιστικής Αριστεράς δεν φαίνονται να ευοδώνονται, και η πολυδιάσπαση αυτού του χώρου θα είναι πιθανότατα ένα από τα χαρακτηριστικά των εκλογών του καλοκαιριού.
• Ισπανία: Η κυβέρνηση της κεντροαριστεράς φαινόταν να μη συναντάει καμία αντίσταση ...μέχρι την εμφάνιση του μαζικότατου και ριζοσπαστικότατου κινήματος νεολαίας για το δικαίωμα στη στέγαση... Ο νόμος για τη βία κατά των γυναικών (η πιο γνωστή προοδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης) μένει να εφαρμοστεί, καθώς η μη χορήγηση των αναγκαίων οικονομικών πόρων και η δικαστική γραφειοκρατία τον υπονομεύουν.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
