Κόκκινο

(το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από τον ιστότοπο http://plagal.wordpress.com)

Οση ωρα ξεκουραζομασταν μετα την πορεια παρακολουθουσαμε στην τηλεοραση. Ηταν προφανες οτι ειχε μπει σε εφαρμογη σχεδιο ολικης πολιτικης καταστολης του κινηματος. Η αστυνομια δεν κυνηγουσε πια τους βιαιους διαδηλωτες, αλλα ειχε αρχισει να επιτιθεται και να συλλαμβανει οποιονδηποτε, οπουδηποτε ηταν μαζεμενοι περισσοτεροι απο 5-10 ανθρωποι. Τα χειροτερα συνεβαιναν στο Queens Park, μπροστα απο την επαρχιακη βουλη του Ονταριο. Το παρκο ηταν μαλιστα χαρακτηρισμενο ως “free speech zone”, αυτο ομως δεν εμποδισε την αστυνομια να χρησιμοποιησει απανθρωπες πρακτικες: εφιπποι αστυνομικοι να καλπαζουν προς το πληθος και να ποδοπατουν διαδηλωτες, συλληψεις χωρις λογο, γενικοτερη απαισια καταστολη και τελοσπαντων καραμπινατος φασισμος:

Για το βραδυ του Σαββατου ηταν προγραμματισμενο να γινει το Saturday Night Fever street party στην καρδια της γειτονιας Chruch&Wellesley, του γκει βιλατζ του Τοροντο. Ομως πολλοι διοργανωτες του SNF ειχαν συλληφθει ειτε στοχευμενα ειτε κατα τη διαρκεια της μεγαλης πορειας και ο ηχητικος εξοπλισμος τους ειχε κατασχεθει οποτε ανακοινωθηκε στο μπλογκ τους και μεσω τουιτερ οτι το παρτι μετατρεπεται σε παρτι/συγκεντρωση αλληλεγγυης στη φυλακη: “Bring your boomboxes, dancemoves and love for those arrested.” Εμεις, αλλο που δε θελαμε.

Ειχαμε ξαναπαει απεξω απο την προσωρινη φυλακη την Παρασκευη το βραδυ. Η περιοχη στην οποια βρισκεται η προσωρινη φυλακη ειναι κανα μισαωρο με τα ποδια νοτια της Greektown. Γυρω γυρω υπαρχουν αποθηκες και αλλα παρομοια βιομηχανικα πραματα, ενω απεναντι απο τη φυλακη ξεκινανε κλασικες Τοροντεζικες γειτονιες με σειρες απο διορωφα ξυλινα σπιτια, με δεντρα και αυλες.

Το Αναρχικό Κομμουνιστικό Μέτωπο Ζαμπαλάζα είναι εναντίων της υποκρισίας της κυβέρνησης να παρουσιάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου FIFA 2010 ως ευκαιρία για να ανέβει το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο των κατοίκων της Νότιας Αφρικής και της ηπείρου γενικά. Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η "ευκαιρία" είναι το συμφέρον του παγκόσμιου και τοπικού κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης της Νοτίου Αφρικής. Το αθλητικό αυτό γεγονός θα έχει άσχημες επιπτώσεις για τους φτωχούς και την εργατική τάξη της Νοτίου Αφρικής, κάτι που έχει αρχίσει να φαίνεται ήδη.

Η κυβέρνηση ξόδεψε τεράστια χρηματικά ποσά σε υποδομές και στάδια που δεν θα ξαναγεμίσουν ποτέ, κι αυτό ενώ η ανεργία είναι στο 40% και υπάρχει απίστευτη φτώχεια. Τα τελευταία πέντε χρόνια οι εργαζόμενοι φτωχοί έχουν εκδηλώσει πολλές φορές το θυμό τους με πάνω απο 8.000 διαμαρτυρίες ζητώντας στέγαση και βασικές υπηρεσίες. Το γεγονός πως η κυβέρνηση προτιμά να ξοδεύει χρήματα για αθλητισμό δείχνει την αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου και της οικονομολογικής ιδέας οτι "αν κερδίζουν πολλά οι πλούσιοι, κάτι θα πέσει και στους φτωχούς" (trickle-down economics) ενώ στη πραγματικότητα δε γίνεται τίποτε άλλο παρά να αυξάνει η φτώχεια παγκοσμίως. Παρόλο οτι έλεγε άλλα στο παρελθόν, τώρα η κυβέρνηση άλλαξε ρότα λέγοντας οτι το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι κερδοσκοπικό [1].

Η Νότια Αφρική χρειάζεται επειγόντως υποδομές, ειδικά για δημόσιες μεταφορές που σε ορισμένες πόλεις όπως το Johannesburg δεν υπάρχει καθόλου. Το τρένο Gautrain που ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 8 Ιουνίου (για το Παγκόσμιο Κύπελλο) είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία: σε μια χώρα που η πλειοψηφία χρησιμοποιεί καθημερινά ιδιωτικά μικρά λεωφορεία-ταξί σε άσχημη μηχανολογική κατάσταση για μετακινήσεις μεταξύ πόλεων, το Gautrain προσφέρει γρήγορη σύνδεση του Johannesburg με τη Pretoria αρκεί να έχουν να πληρώσουν το ακριβό εισιτήριο. Η ιδιοκτήτρια εταιρία των αεροδρομίων της Νοτίου Αφρικής (ACSA) έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια για αναβαθμίσεις των αεροδρομίων της, όπως έχει κάνει και η ιδιωτικοποιημένη εταιρία εθνικών οδών (SANRAL) για να εγκαταστήσει νέα δίκτυα διοδίων - όλα αυτά τα έργα δεν βοηθούν τους φτωχούς. Οι δήμοι προσπαθούν να ομορφύνουν τις πόλεις καθώς η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει τη πραγματικότητα. Πάνω απο 15.000 άστεγοι άνθρωποι και παιδιά του δρόμου έχουν κλειστεί σε ιδρύματα μόνο στο Johannesburg, και στο Cape Town ο δήμος έδιωξε χιλιάδες φτωχών απο καταλήψεις στέγης πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο δήμος του Cape Town προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκδιώξει 10.000 κατοίκους του Joe Slovo απο τα σπίτια τους για να τους κρύψει απο τουρίστες, και αλλού κάτοικοι εκδιώχθηκαν για να γίνει χώρος για στάδια και πάρκα αναψυχής ενώ δίπλα υπάρχουν σχολεία με σπασμένα παράθυρα και παλιά κτίρια.

Δημοσιεύματα από την εξόρμηση του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή 27 Ιούνη

ΣΥΡΙΖΑ: να μη χάσουμε το τρένο

Συγκέντρωση υπέρ του κρατικού σιδηροδρόμου, στο Σ.Σ. Λειανοκλαδίου

«Να διαφυλαχτεί ο δημόσιος χαρακτήρας του σιδηρόδρομου»  (δελτίο Τύπου ΣΥΡΙΖΑ)

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤO "TΡΕΝΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ"

Καλημέρα σε όλους και όλες!
Μια και συμμετείχα στο "τρένο του ΣΥΡΙΖΑ" βάζω μια προσωπική ανταπόκριση από τη χθεσινή δράση προς ενημέρωσή σας, θεωρώντας ότι και πετυχημένη ήταν και σημαντική.

Από την Αθήνα ξεκινήσαμε 20 ακτιβιστές, ανάμεσά τους και η βουλευτή μας Ηρώ Διώτη. Το ραντεβού μας ήταν στο σταθμό Λαρίσης στις 6.30 π.μ. και με άφθονο υλικό (4σέλιδο του ΣΥΡΙΖΑ για τον ΟΣΕ, προκήρυξη, πανό, σημαίες και... μπλουζάκια) επιβιβαστήκαμε στο τρένο. Οι επιβάτες εκείνη την ώρα ήταν λιγοστοί και πολύ νυσταγμένοι...

Γύρω στις 9.30 π.μ. σταματήσαμε στον πρώτο σταθμό της περιοδείας, το Λιανοκλάδι, όπου οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ Φθιώτιδας μας επιφύλαξαν μια πολύ ζεστή και οργανωμένη υποδοχή. Αναρτήσαμε τα πανό, κολλήσαμε τις αφίσες και αφού διαμορφώσαμε το χώρο του κυλικείου δώσαμε συνέντευξη τύπου στις τοπικές τηλεοράσεις και λοιπά ΜΜΕ. Αφήσαμε υλικό και πανό για την αυριανή διαδήλωση, προστέθηκαν στις δυνάμεις μας και συνδικαλιστές του ΟΣΕ από την περιοχή και επιβιβαστήκαμε ξανά στο τρένο με προορισμό τη Λάρισα.

κατεβάστε την προκήρυξη σε μορφή   και  

Η ολοκληρωτική αθέτηση των προεκλογικών εξαγγελιών της κυβέρνησης, οι άγριες περικοπές σε μισθούς, δώρα, συντάξεις, η σύνταξη μνημονίου με το ΔΝΤ που την υποχρεώνει να ακολουθεί απαρέγκλιτα τις εντολές του και το οποίο αποτελεί το εφαλτήριο για την επίθεση στο Ασφαλιστικό, το ΕΣΥ και ότι έχει απομείνει από το κοινωνικό κράτος, είναι κινήσεις που μόνο σε ένα συμπέρασμα μπορεί να οδηγούν:
Τα στελέχη  της σημερινής, σοσιαλιστικής υποτίθεται κυβέρνησης, με πρώτο και καλύτερο τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, επέλεξαν να είναι πολιτικοί εκπρόσωποι όχι των εργαζομένων που τους ψήφισαν αλλά του μεγάλου κεφαλαίου και αυτών που το αντιπροσωπεύουν.

Έρχονται και  ζητάνε από τον ελληνικό λαό, κατ’ εντολή της τρόικας και των αστικών επιτελείων, να δουλεύει μέχρι τα 70, μειώνουν τις εισφορές κράτους και εργοδοτών υποχρεώνοντας τους ανθρώπους του μόχθου να καταφύγουν σε αυτό που αποκαλούν τρίτο πόλο, δηλαδή την ιδιωτική ασφάλιση, ψαλιδίζουν τις συντάξεις από τις μητέρες με ανήλικα παιδιά και τις χήρες, ελαστικοποιούν την εργασία υποχρεώνοντας τις νέες γενιές να μην βγουν ποτέ στη σύνταξη.

Μας τρομοκρατούν λέγοντας ότι αν δεν δεχτούμε τους όρους της τρόικας τότε δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις. Λένε όμως ψέμματα! Οι μισθοί και οι συντάξεις κινδυνεύουν όχι γιατί δεν υπάρχουν λεφτά, αλλά γιατί αυτά πάνε στις τσέπες των “πιστωτών” του Δημοσίου, όπου μόνο τα τελευταία 5 χρόνια τους πλήρωσε 420 δις σε τόκους και χρεολύσια.
Ο στόχος τους είναι απλός και ξεκάθαρος: να φορτώσουν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος στις πλάτες των εργαζομένων.

Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι την ίδια ώρα που έχουν επιδοθεί στην εξόντωση των εργαζομένων (γιατί περί αυτού πρόκειται στην πραγματικότητα), δεν έχει διωχθεί ακόμη κανένας από όσους καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα, οι δισεκατομμυριούχοι Έλληνες εφοπλιστές έχουν απαλλαγεί από οποιαδήποτε εισφορά στην εφορία, δεν έχει αλλάξει ούτε παράγραφος από το πλαίσιο λειτουργίας των off shore εταιρειών που αποτελούν τα «νόμιμα» οχήματα φοροκλοπής, δεν έχει ασκηθεί καμία δίωξη σε κανένα μεγαλοοφειλέτη του ΙΚΑ ή των υπόλοιπων δημόσιων ταμείων.

κατεβάστε την απόφαση σε μορφή   και  

Α. Η κρίση

1.    Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που εκδηλώθηκε το 2008 στις ΗΠΑ αρχικά ως κρίση χρηματοπιστωτική και του τραπεζικού τομέα, είναι στον πυρήνα της κρίση υπερσυσσώρευσης και κρίση του καπιταλιστικού μοντέλου συσσώρευσης των τελευταίων δεκαετιών. Η κρίση εκδηλώνεται πλέον με βιαιότητα σαν κρίση κρατικού χρέους στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Μέχρι τα τέλη του 2013 και το αργότερο έως το 2014 το μέσο καθαρό δημόσιο χρέος των G-7 θα προσεγγίσει το 120% του ΑΕΠ και το χρέος των χωρών του G-20 και της ευρωζώνης θα ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ.

2.     Η υπερχρέωση όλων των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών είναι αποτέλεσμα αφενός της στήριξης των τραπεζών με δημόσιο χρήμα ή δημόσιες εγγυήσεις στην πρώτη φάση της κρίσης και αφετέρου της ύφεσης, που μείωση δραστικά τα δημόσια έσοδα. Είναι δηλαδή αποτέλεσμα της κρίσης αλλά και του τρόπου διαχείρισης της κρίσης από τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις.

3.    Η κρίση χρέους, προϊόν η ίδια της συνολικότερης κρίσης, αντεπιδρά με τα αίτιά της, βαθαίνοντας και περιπλέκοντας την κρίση. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του νεοφιλελεύθερου μοντέλου συσσώρευσης που είναι σε κρίση, η αύξηση του όγκου των κερδών που δεν επανεπενδύονται στην παραγωγή και αναζητούν πηγές κερδοφορίας στις αγορές και τα χρηματιστήρια κεφαλαίου, πετρελαίου, τροφίμων, μετάλλων κ.λπ., είναι βασική αιτία που η κρίση του κρατικού χρέους εκδηλώνεται με τέτοια βιαιότητα.

4.    Η κρίση χρέους απειλεί με παγκόσμιο ντόμινο κατάρρευσης, καθώς και με νέο γύρο κατάρρευσης τραπεζών, οι οποίες είναι οι βασικοί κάτοχοι των κρατικών ομολόγων σε παγκόσμιο επίπεδο. Ότι ο νέος γύρος της καπιταλιστικής κρίσης εστιάζει στην κρίση χρέους, στα κρατικά ομόλογα και στις παγκοσμιοποιημένες αγορές ομολόγων και κεφαλαίου, αυξάνει τον κίνδυνο μετάδοσής της και εξανεμίζει τις ελπίδες για έξοδο από τη συνολική κρίση.

5.    Η βίαιη εκδήλωση της κρίσης χρέους απειλεί τη μετάδοση της κρίσης στις παγκόσμιες ισορροπίες, καθώς ενεργοποιεί ανταγωνισμούς σε όλα τα επίπεδα: νομισματικούς, τραπεζικούς, των τραπεζών με τα κράτη, των χωρών με υψηλή εθνική αποταμίευση με τις χώρες με υψηλά χρέη κ.λπ.

6.    Τα προηγούμενα επαληθεύουν την εκτίμηση που είχαμε ήδη κάνει το 2008, στο προηγούμενο συνέδριό μας, ότι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση είναι κρίση δομική και καθολική, κρίση του μοντέλου συσσώρευσης αλλά και κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Η σύμφυσή της με την κρίση στις κλιματικές ισορροπίες την καθιστά μια ιστορικών διαστάσεων κρίση του καπιταλιστικού πολιτισμού, του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, και θέτει το αίτημα της ανατροπής του καπιταλισμού, της υπέρβασης αυτού του πολιτισμού και αυτού του τρόπου παραγωγής στην ιστορική ημερήσια διάταξη.