Κόκκινο

(Κόκκινο, τεύχος 49)

«Το σύστημα δεν θα μας δώσει

τίποτα αν δεν το πάρουμε οι ίδιοι»!

Ο Χόρχε Λουίς Βερμούδες είναι εργάτης στην κατειλημμένη και αυτοδιαχειριζόμενη κεραμοποιία της Αργεντινής ΖΑΝΟΝ. Η γενική συνέλευση του εργοστασίου τού ανέθεσε αυτή τη «διεθνή αποστολή» ενημέρωσης, στέλνοντάς τον στην Ελλάδα για να μιλήσει στο 15ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ και να ανημερώσει γενικότερα για την κατάληψη της ΖΑΝΟΝ. Αυτή και οι καταλήψεις σε 140 συνολικά επιχειρήσεις είναι το προϊόν της κοινωνικής και πολιτική θύελλας που σάρωσε την Αργεντινή στις αρχές του αιώνα (2001 - 2002), μες τη χρεοκοπία, τα προγράμματα του ΔΝΤ, την εξέγερση. Στη συνέντευξη που μας έδωσε, αναδεικνύεται το μεγαλείο της εργατικής αυτοδιεύθυνσης, μια κουλτούρα εργατικής αυτοδιαχείρισης και εργατικής δημοκρατίας που είναι μίλια μπροστά σε σχέση με την κουλτούρα ακόμη και των πιο προχωρημένων τμημάτων του ελληνικού αριστερού συνδικαλιστικού χώρου. Ο Χόρχε θα γυρίσει στην Αργεντινή και θα «λογοδοτήσει», δηλαδή θα κάνει πλήρη απολογισμό, στη γενική συνέλευση του εργοστασίου για τα αποτελέσματα της αποστολής του στην Ελλάδα. Εμείς,  ας διδαχτούμε από την εμπειρία τους...  


Πώς πήρατε την απόφαση να πάρετε το εργοστάσιο στα χέρια σας; Τι ήταν αυτό που έκανε τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο του Ζανόν να μη γυρίσουν απλά σπίτι τους;

Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή και πάρα πολύ δύσκολη. Είναι πολύ απλή υπό την έννοια ότι είχαμε δύο εναλλακτικές: ή να πάρουμε ένα επίδομα ανεργίας 150 πέσος, όταν το καλάθι της νοικοκυράς για τετραμελή οικογένεια ήταν γύρω στα 800 πέσος, ή να καταλάβουμε το εργοστάσιο. Ήταν περίπλοκο, με την έννοια ότι πολλοί είχαν ελπίδες ότι τελικά με την απόφαση του δικαστηρίου μπορεί να ερχόταν το αφεντικό. Όταν τελικά το αφεντικό δεν ήρθε και όταν φτάσαμε σε σημείο να μην έχουμε δεκάρα, καταλάβαμε το εργοστάσιο.

του Κώστα Σπηλιώστη

(Κόκκινο, τεύχος 49)

Όταν μου προτάθηκε από το Κόκκινο να γράψω ένα κείμενο για την lgbt σελίδα που εγκαινίασε πρόσφατα, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να ξεκινήσουμε από τα βασικά, αλλά με έμφαση στην ελληνική πραγματικότητα. Ακόμα εξάλλου και μέσα στον ίδιο το χώρο του λεσβιακού, γκέι, αμφί, τρανς (εφεξής ΛεΓκΑΤ) κινήματος συναντάει κανείς/μια συχνά την ελλιπή γνώση για την ιστορία και το παρόν των διεκδικήσεών μας στην Ελλάδα, ενώ αντίθετα είναι κοινά μοιρασμένη π.χ. η γνώση για την εξέγερση του Stonewall το 1969.

Στην Ελλάδα, η ιστορία του οργανωμένου ΛεΓκΑΤ κινήματος ξεκινά με το ΑΚΟΕ (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας) το 1977, μια αυτόνομη ομάδα χωρίς καταστατικό, πρόεδρο και εγγεγραμμένα μέλη και με ισχυρές αναφορές στις ιδεολογίες της μη σταλινικής Αριστεράς και της αυτονομίας που ανθούσαν τη συγκεκριμένη περίοδο. Την αφορμή για τη δημιουργία του έδωσε το νομοσχέδιο "Περί της εξ αφροδισίων νόσων προστασίας και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων", το οποίο προέβλεπε, στην αρχική του μορφή, διώξεις, φυλάκιση ακόμα και εξορία των ομοφυλοφίλων. Κορυφαία στιγμή του ΑΚΟΕ ήταν η διοργάνωση στο Γαλλικό Ινστιτούτο το 1983 συνεδρίου με τίτλο «Σεξουαλικότητες και πολιτική», με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων διανοούμενων, ενώ εξέδωσε από το 1978 ως και το 1990 το περιοδικό “Αμφί”. Από την άλλη μεριά, το ΑΚΟΕ δεν είχε κάποια ατζέντα θεσμικών διεκδικήσεων και λειτούργησε περισσότερο στην κατεύθυνση της ενδυνάμωσης των μελών του και της ενημέρωσης για το ζήτημα του σεξουαλικού προσανατολισμού. Την ίδια περίοδο δραστηριοποιείται η ομάδα του περιοδικού “Κράξιμο” (1981 - 1993), που εκδιδόταν από την “εκδιδόμενη τραβεστί Πάολα”, όπως έγραφε στο εξώφυλλό του, με ριζοσπαστική θεματολογία και ελευθερόστομη γλώσσα. Στην ομάδα του περιοδικού “Κράξιμο” χρωστάμε τις πρώτες προσπάθειες για Pride στην Αθήνα, από το 1992 ως το 1995 στο λόφο του Στρέφη. Ο λεσβιακός ακτιβισμός εκπροσωπείται τη δεκαετία του '80 από την Αυτόνομη Ομάδα Ομοφυλόφιλων Γυναικών, η οποία όμως συνδέει την εαυτή της περισσότερο με τη φεμινιστική ατζέντα, παρά με συγκεκριμένες ΛεΓκΑΤ διεκδικήσεις.
Η δεκαετία του '90 βρίσκει διαλυμένο το ΑΚΟΕ και το περιοδικά “Αμφί” και “Κράξιμο” να αναστέλλουν τη λειτουργία τους, το 1990 και το 1993. Έχει ξεκινήσει όμως το 1988 η πρώτη θεσμική ΛεΓκΑΤ οργάνωση, η Ελληνική Ομοφυλόφιλη Κοινότητα (ΕΟΚ) με αρκετές από τις διεκδικήσεις που συναντάμε και σήμερα, για τη νομοθετική καταπολέμηση των διακρίσεων απέναντι στους/τις ΛεΓκΑΤ. Η Ελληνική Ομοφυλοφιλική Κοινότητα χαρακτηρίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την ιδιαίτερη προσωπικότητα του ισόβιου προέδρου της Βαγγέλη Γιανέλλου και τη χαμηλή ενεργοποίηση - δραστηριοποίηση των μελών της ΛεΓκΑΤ κοινότητας, οπότε χωρίς να παραγνωρίζουμε τη σημαντική αξία που είχε στην εποχή που έδρασε, τα αποτελέσματά της υπήρξαν κάπως περιορισμένα, παρά την εικοσάχρονη λειτουργία της. Το 1995 ιδρύεται επίσης στη Θεσσαλονίκη η Σύμπραξη κατά της Ομοφυλοφοβίας, θεσμικό σωματείο που λειτουργεί μέχρι και σήμερα, το οποίο έχει όμως εστιάσει κυρίως στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού της πόλης, με τη διοργάνωση του Πανοράματος Ταινιών με ΛεΓκΑΤ θεματολογία, τη διοργάνωση ημερίδων και την έκδοση βιβλίων.

της Ελένης Σπανούδη

(Κόκκινο, τεύχος 49)

Τα γκράφιτι πρωτοεμφανίστηκαν στο Μπρονξ της νέας Υόρκης τη δεκαετία του '70, με τα γκέτο ν’ αποτελούν γεγονός μέσα σ’ έναν αστικό ιστό διασπασμένο φυλετικά και ταξικά. Ξεκίνησαν σαν έκφραση διαμαρτυρίας κι αμφισβήτησης των εφήβων, που διεκδικούσαν την ταυτότητά τους μέσα στην πόλη. Δημόσιοι χώροι, τοίχοι, σήραγγες, βαγόνια, άρχισαν να καλύπτονται με συνθέσεις γραμμάτων, ήρωες των κόμιξ αλλά κι επίκαιρες μορφές.

Αρχικά οι επίσημες αρχές κήρυξαν το γκράφιτι παράνομο, στη συνέχεια όμως οι κριτικοί τέχνης του Μανχάταν άρχισαν να το αναγνωρίζουν ως καλλιτεχνική πρωτοπορία... Το γκράφιτι καθιερώθηκε σα μέσο έκφρασης της κουλτούρας του δρόμου, ενώ συγχρόνως αποτέλεσε ένα underground κίνημα που εξαπλώθηκε γρήγορα σ’ όλο τον κόσμο.
Στην Ελλάδα το γκράφιτι πρωτοεμφανίστηκε το 1986, με πολύχρωμα σχέδια και συνθήματα, κυρίως σε βαγόνια του ηλεκτρικού και των τρένων. Στην αρχή η κοινωνία αντιμετώπισε το νέο φαινόμενο επιφυλακτικά, σταδιακά όμως η αποδοχή τούτου του τρόπου έκφρασης γενικεύτηκε. Σήμερα η γκράφιτι «σκηνή» στην Ελλάδα είναι αξιόλογη, σύμφωνα και με την άποψη του Στιβ Λαζαρίδη, γκαλερίστα αλλά και υποστηρικτή των "Outsiders", των δημιουργών που βρίσκονται ακόμη στο δρόμο για να μεταδώσουν το μήνυμά τους. Ο ίδιος θεωρεί εντυπωσιακή και τη δυνατότητα που έχουν ακόμη οι Έλληνες δημιουργοί να κάνουν τόσο μεγάλης κλίμακας έργα στο δημόσιο χώρο. Στη Βρετανία ...δε συμφέρει. Αν συλληφθείς, μπορεί να μπεις φυλακή μέχρι και δύο χρόνια!

Πράγματι, έχει ειπωθεί πως η μόνη διαφορά μεταξύ τέχνης και βανδαλισμού είναι η έγκριση, ενώ στις 26 Ιουνίου 2006 η Επιτροπή Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέθεσε πρόταση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά την οποία «θεωρεί ότι πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη σημασία στον περιορισμό και την εξάλειψη των ακαθαρσιών, των απορριμμάτων, των γκράφιτι και των περιττωμάτων των ζώων...»

κατεβάστε την παρουσίαση σε μορφή   και

24-30 Ιουλίου Περούτζια, Ιταλία

ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ!

...ΓΙΑΤΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

(Δείτε εδώ το πρόγραμμα του φετινού κάμπινγκ)

Μια εβδομάδα συζήτησης, συντονισμού και διασκέδασης, μεταξύ αγωνιστών και αγωνιστριών της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς από όλο τον κόσμο...στο

φόντο της κρίσης του καπιταλισμού.

★ Για 27η φορά το κάμπινγκ νεολαιών της 4ης Διεθνούς αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία συνάντησης αγωνιστών και αγωνιστριών από όλη την Ευρώπη, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται απάτη μεγαλύτερη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.
Για μια εβδομάδα, από τις 24-30 Ιουλίου, περισσότεροι από 400 νέοι και νέες, από χώρες της Ευρώπης, αλλά και από όλο τον κόσμο, θα βρεθούν μαζί αναπτύσσοντας δεσμούς συντροφικότητας αυτοδιαχειριζόμενοι-ες  το χώρο του κάμπινγκ, θα συντονίσουν τις δράσεις τους, θα ανταλλάζουν εμπειρίες και θα οργανώσουν μια σειρά από πολιτικές συζητήσεις πάνω στα πολιτικά επίδικο της εποχής μας και τον σοσιαλισμό. Το κάμπινγκ της 4ης Διεθνούς, προσφέρεται για μια εβδομάδα ιδεολογκών αναζητήσεων και προβληματισμού πάνω στην ανάπτυξη πρακτικών αντίστασης στον καπιταλισμό, ποικίλων άλλων εκδηλώσεων με αναφορά και επίκεντρο τον επαναστατικό μαρξισμό.
Αποτελεί ένα πραγαατικό χώρο ανταλλαγής ιδεών και ένα πραγματικό χωνευτήρι διαφορετικών και πλούσιων εμπειριών. Ενα πεδίο συνάρθρωσης αυτών των εμπειριών σε μια κοινή, διεθνιστική προσέγγιση των κοινών μας αγώνων. Ένα κάμπινγκ «στρατευμένο» στην υπόθεση της οικοδόμησης ενός σύγχρονου και αναγκαίου διεθνισμού της εποχής μας! Ένα κάμπινγκ "στρατευμένο" στην υπόθεση της ανατροπής του καπιταλισμού, για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας!
Θα λειτουργήσουν αυτόνομοι χώροι Γυναικών και LGBT:
Η λειτουργία ενός γυναικείου χώρου και η διοργάνωση ενός «Πάρτι Γυναικών» στα πλαίσια του κάμπινγκ, αποτελεί μια μορφή αυτοοργάνωσης και ελεύθερης έκφρασης των γυναικών. Ως στόχο έχει την αμφισβήτηση των κυρίαρχων προτύπων και του μοντέλου του «ανδρικού» δημόσιου χώρου, καθώς και την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης παλιών και νέων συντροφισσών, καθώς ο σεξισμός, η έμφυλη δηλαδή καταπίεσή τους σε όλες τις σφαίρες της σημερινής πατριαρχικής και καπιταλιστικής κοινωνίας, δε σταματούν να υπάρχουν, ακόμα και μέσα στην επαναστατική Αριστερά.
Αντίστοιχα, ο χώρος του LGBT (Lesbian-Gay- Bisexual- transgendered), ανοιχτός προς όλους και όλες, προσφέρει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες του να εκφραστούν ελεύθερα και να μιλήσουν για τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε όλες τις πτυχές της ζωής τους. Ωστόσο, επιτρέπει και στους/στις υπόλοιπους/ες να επανεξετάσουν όρους όπως «φυσιολογικός» ή μη, και να αμφισβητήσουν κι οι ίδιοι/ες τα κατασκευασμένα πρότυπα και τις ταυτότητες αυτές.
Η 4η Διεθνής είναι ένα διεθνές επαναστατικό ρεύμα που μάχεται για μια δημοκρατικά αυτοδιαχειριζόμενη σοσιαλιστική κοινωνία, ελεύθερη από κάθε μορφή εκμετάλλευσης, αλλοτρίωσης και καταπίεσης.
Οργανωμένη σε ξεχωριστά εθνικά τμήματα, είμαστε ενωμένοι και ενωμενες κατω απο μια ενιαία παγκοσμία οργάνωση δρώντας από κοινού πάνω στα βασικά πολιτικά ζητήματα και συζητώντας ελεύθερα στο εσωτερικό μας σεβόμενοι TOUS κανόνες της δημοκρατίας.

Η 4η Διεθνής χαρακτηρίζεται από μια ανοικτή, κριτική προσέγγιση της Μαρξιστικής θεωρίας, επιχειρώντας να ενσωματώσει στο πρόγραμμα και στις πολιτικές πρακτικές της, τις προοδευτικές εμπειρίες της ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, ενάντια στο ρατσισμό και τον εθνικισμό, όπως επίσης τις εμπειρίες του οικολογικού κινήματος, του φεμινισμού και του αγώνα για την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων.

του Κ. Μαραγκού (Κόκκινο, τεύχος 49*)

Η κυβέρνηση και οι καπιταλιστές, βλέποντας ότι οι αντιδράσεις των εργαζομένων μετά την απεργία στις 5 Μάη υποχωρούν, έχουν στην κυριολεξία αφηνιάσει. Δεν είναι τυχαίο ότι τα απανωτά μέτρα ξεπερνάνε κατά πολύ τις απαιτήσεις ακόμα και του μνημονίου. Οι 20000 απεργοί που βρέθηκαν στις 29/6 και οι ακόμα λιγότεροι στις 8 Ιούλη, στις διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ, Πρωτoβάθμια και ΠΑΜΕ, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν οι ανάλογες αντιδράσεις στο μέγεθος της επίθεσης. Εδώ μιλάμε για μια κοινωνική αντεπανάσταση και αν δεν ήταν και η 5η Μάη θα λέγαμε ότι το κίνημα έχει ηττηθεί κατά κράτος. Ακόμα και τα φερέφωνα του Mega έχει μείνει κάγκελο από την ευκολία που η κυβέρνηση δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Η κατάσταση αυτή σίγουρα προβληματίζει χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς και του κινήματος που βλέπουν ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει γραμμή άμυνας που να μην σπάει. Ωστόσο δεν φαίνεται να ανοίγει καμία ουσιαστική συζήτηση για τους λόγους που συμβαίνει αυτό και τι μπορούμε να κάνουμε από δω και πέρα. Γιατί πουθενά στην αριστερά δεν γίνεται ένας πρώτος απολογισμός των αγώνων; Γιατί όλα βρίσκονται στον αυτόματο, σαν να μην συμβαίνει τίποτα που θα άξιζε να σταθούμε και να σκεφτούμε; Αν πρέπει κάτι να αλλάξουμε;
Τι συμβαίνει όμως; Γιατί οι αντιδράσεις είναι τόσο υποτονικές;
Μια παροιμία λεει ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Από το Δεκέμβρη που άρχισε να ξεκαθαρίζει το τοπίο για το τι θα επακολουθούσε, στους εργασιακούς χώρους αντί για αγωνιστικός αναβρασμός επικρατούσε μια εκνευριστική μοιρολατρία. Η απόδοση των ευθυνών γι’ αυτό στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν είναι αρκετή για να εξηγήσει την αδράνεια που επικρατεί ακόμα και σε χώρους που θίγονται άμεσα και σκληρά από τα μέτρα (μειώσεις μισθών, συνταξιοδοτικό). Στους καθηγητές και στους δάσκαλους για παράδειγμα δεν πραγματοποιήθηκε ούτε μια συνέλευση με απαρτία σε οποιαδήποτε σύλλογο και αυτό δεν οφείλεται στον Παναγόπουλο. Η συμμετοχή στις απεργίες δεν ξεπέρναγε το 20%. Η αγωνιστική διάθεση ήταν ανάλογη και σε άλλους κλάδους με πρόσφατο κινηματικό παρελθόν εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.
Οι απεργιακές συγκεντρώσεις επίσης ήταν κατώτερες των περιστάσεων. Η 5η Μάη ήταν το κορυφαίο γεγονός και η πιο μαζική διαδήλωση απ’ όσες έχουν πραγματοποιηθεί τους τελευταίους μήνες. Πάνω απ’ όλα ήταν η πλέον μαχητική, και όλοι θα τη θυμούνται όχι μόνο για τη Μαρφίν, αλλά πάνω απ’ όλα για την απόπειρα χιλιάδων διαδηλωτών να εισβάλλουν στη Βουλή. Όμως δεν είχε ούτε 300 ούτε 200 χιλιάδες όμως ακούστηκε. Όσο κι αν φουσκώνουμε τα νούμερα η πραγματική αναμέτρηση γίνεται με αυτούς που όντως είναι στο δρόμο και όχι μ’ αυτούς που γράφουμε ότι είναι στις ανακοινώσεις μας. Καλώς ή κακώς μια πορεία που χρειάζεται 90 λεπτά για να διασχίσει ένα σταθερό σημείο της Σταδίου δεν μπορεί να ξεπερνάει με οποιαδήποτε πυκνότητα τις 70000. Αυτός ήταν και ο αριθμός των διαδηλωτών από το πεδίο του Άρεως και το Μουσείο της 5ης Μάη. Και άλλοι 30000 στην καλύτερη περίπτωση ήταν αυτοί που βάδισαν από την Ομόνοια με το ΠΑΜΕ. Από κει και πέρα στις 20 Μάη οι διαδηλωτές έπεσαν στο 1/3 και στις 29 Ιούνη Μουσείο, ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ είναι ζήτημα να έφτασαν τις 20000. Η καμπύλη του κινήματος ακόμα κι αν κανείς μετράει διαφορετικά τους διαδηλωτές δεν αλλάζει. Μετά τις 5 Μάη υπάρχει μια φανερή κάμψη και δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι για να την ανακόψει. Αυτό με τη σειρά του έχει φέρει μια απογοήτευση στον κόσμο που βρέθηκε στο δρόμο και σε όσους περίμεναν αυθόρμητα το “λαό να μην σκύψει το κεφάλι”.

A. Η κρίση του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος

Η αποδόμηση, ιδιωτικοποίηση και συρρίκνωση του συστήματος της κοινωνικής ασφάλισης, είναι μια τραγική συνέπεια της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Ο νεοφιλελευθερισμός, εξατομικεύοντας την ευθύνη του εργαζόμενου, προωθεί την εξατομικευμένη προστασία του με διπλή ταξική στόχευση:
- τη μείωση του συνολικού κόστους εργασίας με τη μείωση παροχών και την εισαγωγή χαρακτηριστικών ατομικής κεφαλαιοποίησης, ακόμα και στη δημόσιου χαρακτήρα ασφάλιση,
- την υποχώρηση του κράτους ως εγγυητή συλλογικής αναδιανομής και την παραχώρηση τεράστιας μερίδας του κεφαλαίου στην κερδοσκοπία της ασφαλιστικής βιομηχανίας.
Στο ΣΥΡΙΖΑ θεωρούμε πως η λογική του «ό,τι δίνεις, παίρνεις», δηλαδή της ατομικά νοούμενης ανταποδοτικότητας, είναι η άλλη όψη του νομίσματος που νομιμοποιεί το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Γι’ αυτό και υπερασπιζόμαστε τη συλλογική ανταποδοτικότητα εισφορών και παροχών, η οποία εγγυάται την αλληλεγγύη των εργαζομένων, την αλληλεγγύη των γενεών και την οικονομική και κοινωνική αποτελεσματικότητα του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας.
Με το ίδιο σύστημα το κράτος αποσύρεται από την τριμερή χρηματοδότηση του συστήματος, περιοριζόμενο σε μια προνοιακή σύνταξη φτώχειας χωρίς να εγγυάται το  δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα του συστήματος.

Οι πολιτικές που υλοποιούνται στα πλαίσια της Συνθήκης του Μάαστριχτ, του Συμφώνου Σταθερότητας και της διαδικασίας απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, οδηγούν στη μείωση τόσο των κρατικών δαπανών, για τις λεγόμενες δημοσιονομικές προσαρμογές, όσο και των εργοδοτικών εισφορών, για την αύξηση της κερδοφορίας και της «ανταγωνιστικότητας» του κεφαλαίου.

Η συρρίκνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων και των συντάξεων, η ιδιωτικοποίηση των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης και η εμπλοκή των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων στις φούσκες των Χρηματαγορών και των δομημένων ομολόγων, αποτέλεσαν εργαλεία για την αλλαγή του  χαρακτήρα των ασφαλιστικών συστημάτων.

Τους τελευταίους μήνες, το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης έρχεται στο προσκήνιο της δημόσιας συζήτησης μέσα σε ένα κλίμα κινδυνολογίας και πανικού για το μέλλον του ασφαλιστικού μας συστήματος.

του Κ.Μαραγκού*

Η περίπτωση Wind, ΕΘΕΛ και ΟΣΕ

Ε.ΘΕ.Λ. Α.Ε. Τις τελευταίες μέρες τα τηλεοπτικά φερέφωνα της κυβέρνησης και των καπιταλιστών έχουν κάνει κεντρικό τους θέμα τα χρέη των ΔΕΚΟ και ειδικά της ΕΘΕΛ και του ΟΣΕ. Μας πληροφορούν λοιπόν ότι χρέη των δύο οργανισμών που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία 20 χρόνια αγγίζουν τα 13 δις. Που οφείλονται αυτά τα χρέη; “Μα που αλλού, στους εργαζόμενους, τους παχυλούς μισθούς, στη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία κ.ο.κ.” Μάλιστα. Τι πρέπει να γίνει; Η γνωστή συνταγή. “Να βγούνε στο σφυρί. Να τους πάρει ένας ιδιώτης και να βάλει τάξη”. “Να μειώσει το προσωπικό”, φορτώνοντας φυσικά το κόστος των “εθελούσιων” στον κρατικό προϋπολογισμό, “να μειώσει τα παθητικά δρομολόγια, να κρατήσει μόνο τις κερδοφόρες γραμμές και φυσικά να αυξήσει τα εισιτήρια”. Και φυσικά μπόλικη προπαγάνδα ότι δήθεν θα απαλλαχθεί ο προϋπολογισμός από άλλο ένα αγκάθι κλπ κλπ.Αυτό που δεν μας λένε όμως είναι πως δημιουργήθηκαν τα χρέη αυτών των οργανισμών. Για το πάρτι που στήθηκε με τις προμήθειες αμαξοστοιχιών που δεν κινήθηκαν ποτέ και το οποίο γνωρίζει με λεπτομέρειες ο Μαντέλης. Δεν μας λένε για τις μίζες, δεν μας λένε για το πώς οι διοικήσεις φόρτωναν με χρέη για αναλώσιμα που ποτέ δεν έφταναν στις αποθήκες των οργανισμών αυτών. Δεν μας λένε για τους μισθούς των στελεχών. Ας ανοίξει ο φάκελος να δούμε τους μιζαδόρους, να δούμε που πήγαν τα λεφτά και γιατί φτάσαμε στα 13 δις χρέη. Αν υποθέσουμε ότι πράγματι υπάρχουν αυτά τα χρέη.
Οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ είναι περίπου 7000 και στον ΟΣΕ 6500. Η ετήσια μισθοδοσία συνολικά είναι γύρο στο μισό δις. 300 εκ. η ΕΘΕΛ σύμφωνα με τα αποτελέσματα χρήσης του 2008 ή 11 εκ καθαρά το μήνα (Ημερησία 1/7/10) και 263 εκ. ο ΟΣΕ. Περίπου 35000 μεικτά κατά μέσο όρο ανά εργαζόμενο. Η ΕΘΕΛ υποτίθεται ότι εμφάνισε το 2009 έλλειμμα 220 εκ. Ο ΟΣΕ θα εμφανίσει φέτος πάντα κατά τα λεγόμενα της οικονομικής του υπηρεσίας 1 δις.
Κοιτώντας όμως αναλυτικά στις προβλέψεις των δαπανών παρατηρούμε τα εξής περίεργα: “οι καθαρές ταμειακές ανάγκες για το έτος 2010 θα διαμορφωθούν στα 2,12 δις ευρώ. Από αυτά το 1,5 δις είναι οι τρέχουσες δαπάνες και τα υπόλοιπα 621 εκατ είναι για την πληρωμή δανείων. Αναλυτικά το 1,5 δις προκύπτει από τις εξής δαπάνες: α) Μισθοδοσίας 263 εκατ β) Λειτουργικές 190 εκατ γ) Επενδύσεις 593 εκατ δ) Χρηματοοικονομικά 457 εκατ Στο 1,5 δις έχουν προβλεφθεί εισπράξεις 200 εκατ ευρώ από την ΤΡΕΝΟΣΕ για τα τέλη χρήσης του δικτύου και από το Υπουργείο Οικονομικών 250 εκατ ευρώ για επιστροφές φόρου. Αν λοιπόν εισπραχθούν αυτά τα χρήματα μένει 1,05 δις συν 621 εκατ για τις πληρωμές δανείων”. (skai.gr) Επαναλαμβάνουμε: Επενδύσεις 593 εκατ, Χρηματοοικονομικά 457 εκατ, 621 εκατ για πληρωμές δανείων. Σύνολο 1,5 δις. Μήπως μπορούν να μας εξηγήσουν τα πάσης φύσεως λαμόγια τι σημαίνουν όλα αυτά; Για ποιες επενδύσεις μας λένε όταν ετοιμάζονται να κλείσουν τις μισές γραμμές της χώρας. Τι είναι αυτά τα “χρηματοοκοικονομικά” των 457 εκ και τα 621 δάνεια; Πως μιλάνε για έλλειμμα χρήσης 1 δις (;) όταν αυτά τα ποσά είναι προφανές ότι δεν μπορούν να αφορούν λειτουργικά έξοδα αυτής της χρονιάς. Ούτε είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι αφορούν έξοδα για την εξυπηρέτηση δανείων. Εκτός κι αν ο ΟΣΕ πληρώνει επιτόκια πιστωτικής κάρτας και δεν μας το λένε. Είναι προφανές λοιπόν ότι για τα ελλείμματα του ΟΣΕ αλλά και της ΕΘΕΛ δεν ευθύνονται επ’ ουδενί οι εργαζόμενοι, ούτε αυτά τα ελλείμματα αφορούν λειτουργικά έξοδα.
Που το πάνε λοιπόν; Θα φορτώσουν το χρέος του ΟΣΕ και της ΕΘΕΛ στον κρατικό προϋπολογισμό και μετά θα ξεπουλήσουν το συγκοινωνιακό δίκτυο σε κάποιον καρχαρία για να έχουμε λεωφορεία και τρένα όποτε του καπνίσει, να τον πληρώνουμε χρυσαφί και να του λέμε και ευχαριστώ. Το σκάνδαλο αυτό πρέπει να ανοίξει σε όλη του την έκταση.

του Πάνου Τότσικα*

«Η  ιδέα της καταγραφής των συνολικών  επιπτώσεων από την  διεξαγωγή των  Ολυμπιακών  Αγώνων του 2004 στην Αθήνα  σε μια “Μαύρη Βίβλο”, έχει συζητηθεί εδώ  και πολύ καιρό  σε κάποιους κύκλους, οι οποίοι είχαν εκφράσει τις επιφυλάξεις τους ή την συνολική τους αντίθεση στο όλο εγχείρημα…(Είναι) γεγονός όμως ότι δεν λειτούργησε κάποιος “μηχανισμός” που να καταφέρει να ταξινομήσει, να επεξεργαστεί και να αξιολογήσει το τεράστιο υλικό που είχε συγκεντρωθεί τα 8 χρόνια που προηγήθηκαν των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004…Ίσως, για μια ακόμη φορά, το κενό αυτό καλυφθεί από ακαδημαϊκές μελέτες και έρευνες, από διδακτορικές και μεταπτυχιακές διατριβές. Ας ελπίσουμε ότι η ιστορία δεν θα γραφτεί τελικά αποκλειστικά από τους ισχυρούς, από αυτούς που έχουν το χρήμα και ελέγχουν τους μηχανισμούς των ΜΜΕ, από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Ας ελπίσουμε ότι οι όποιες αντιστάσεις δεν αφομοιώθηκαν, θα μπορέσουν να βρουν τα “περάσματα” και να αναδείξουν το τι συνέβη πραγματικά στη χώρα μας με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα…»

Τα παραπάνω γράφονταν τον Νοέμβριο του 2004, στον πρόλογο του βιβλίου μου «Η άλλη όψη της Ολυμπιάδας 2004» (εκδόσεις ΚΨΜ), το οποίο αποτέλεσε
μια πρώτη «…ατομική και αποσπασματική παρουσίαση κάποιων πτυχών της Ολυμπιακής Αθήνας και κάποιων επιλεγμένων “αδέσποτων” απόψεων, προκειμένου να καταγραφούν κάποια “ίχνη” έστω, διαφορετικών στάσεων αλλά και αντιστάσεων που εκδηλώθηκαν ενάντια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004…»

Σήμερα, 6 χρόνια μετά, δεν έχουν γίνει ακόμη σοβαρές απόπειρες να αναλυθεί
και να αξιολογηθεί  η Ολυμπιακή περιπέτεια της χώρας  μας. Πρόσφατα, το αρχείο της «Πρωτοβουλίας ενάντια στην Ολυμπιάδα 2004» και της «Καμπάνιας Αντί – 2004», παραχωρήθηκε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη - Κέντρο Πληροφόρησης (Ρέθυμνο), προκειμένου να καταλογογραφηθεί και να είναι διαθέσιμο σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Αξίζει ωστόσο να επισημάνουμε ότι σήμερα, 6 χρόνια μετά τους Ο.Α του 2004, δεν έχει ζητηθεί και δεν έχει συσταθεί καμιά «εξεταστική επιτροπή» της Βουλής, προκειμένου να διερευνήσει και να καταλογίσει ευθύνες στους πρωταγωνιστές της αρπαγής της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου χρήματος, στους πρωταγωνιστές της λεηλασίας των ελεύθερων χώρων της Αττικής και του φυσικού περιβάλλοντος, με αφορμή την διεξαγωγή των Ο.Α του 2004 στην Αθήνα.
Γιατί άραγε;