|
Πανελλαδική σύσκεψη "2ου κύματος" Σάββατο 4 Ιουλίου |
|
03.07.09 |
Πρόσκληση στην Πανελλαδική Συνάντηση
του «Δεύτερου Κύματος»
Το Σάββατο 4 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί η Πανελλαδική Συνάντηση της Πρωτοβουλίας για ένα Δεύτερο Κύμα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Σε μια κρίσιμη συγκυρία για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γενικότερα, θα συζητήσουμε για τα προβλήματα και τις προοπτικές του ενωτικού μας εγχειρήματος, εστιάζοντας στις δύο βασικές και αδιαχώριστες όψεις του προβλήματος που αντιμετωπίζει: της πολιτικής φυσιογνωμίας και της οργανωτικής συγκρότησης.
Η Πρωτοβουλία μας έχει εξαρχής τοποθετηθεί υπέρ του αντισυστημικού ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Στη δύσκολη μετεκλογική συγκυρία, όπου ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα αποδείχθηκε ικανό να προκαλέσει στο εγχείρημά μας μια βαθιά κρίση με διαλυτικά χαρακτηριστικά, το ξεκαθάρισμα της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ και η οργανωτική του συγκρότηση με μέλη, εκλεγμένα συλλογικά όργανα και αποφασιστικές διαδικασίες, με σεβασμό στην ανεξαρτησία των συνιστωσών, είναι πλέον εκ των ων ουκ άνευ όροι για να ξεπεράσει το ενωτικό μας εγχείρημα την κρίση του και να δικαιώσει του πόθους και τις ελπίδες χιλιάδων κόσμου της Αριστεράς και των κινημάτων.
Στην Πανελλαδική μας Συνάντηση του Σαββάτου θα συζητήσουμε για όλα αυτά, ώστε να καταλήξουμε σε όσο το δυνατόν πιο συγκεκριμένες προτάσεις και να συμβάλουμε έτσι στο ξεπέρασμα της κρίσης του χώρου μας.
Καλούμε όλους και όλες, ανένταχτους/ες και μέλη συνιστωσών, στη συνάντηση αυτή, η οποία είναι ανοιχτή στους προβληματισμούς όλων όσοι/ες αγωνιούν για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.
Η συνάντηση θα γίνει το Σάββατο 4 Ιουλίου στο Πάντειο, στις 11 π.μ., στην αίθουσα «Σάκης Καράγιωργας». Το Προσωρινό Συντονιστικό του «Δεύτερου Κύματος» |
|
14ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ 3, 4 και 5 Ιούλη στο Πάρκο Ειρήνης στο Ρέντη |
|
03.07.09 |
Για 14η χρονιά τo Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει τις πύλες του. Έλληνες και ξένοι, ελληνίδες και ξένες μαζί θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας. Γιατί ο ρατσισμός δεν πλήττει μόνο όσους τον υφίστανται, θίγει εξίσου και όσους τον ανέχονται. Το κυνήγι των μεταναστών και των προσφύγων δεν βελτιώνει τη ζωή των ντόπιων, αντίθετα προετοιμάζει την αφαίρεση των δικαιωμάτων όλων μας, αποκτηνώνει τις κοινωνίες και οπλίζει τη ρατσιστική Ακροδεξιά. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Πάνω τους οι κυρίαρχοι μεταθέτουν τα βάρη της δικής τους κρίσης, όπως κάνουν με τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, εξαπολύοντας αστυνομίες και στρατούς ενάντια στα θύματα της δικής τους πολιτικής. Μαζί, λοιπόν, στο δρόμο που άνοιξε η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο δρόμο της ενότητας ελλήνων και αλλοδαπών εργαζομένων και ανέργων, στο δρόμο της αλληλεγγύης, της ζωής και της αξιοπρέπειας.
Στο χώρο του Φεστιβάλ θα διεξαχθούν κεντρικές συζητήσεις για την ανεργία, την κρίση και το ρατσισμό, για το πολιτικό άσυλο και τα σύνορα, για το no border camp της Λέσβου, για τον αγώνα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και την καταπίεση των μεταναστριών. Παράλληλα θα εξελίσσονται εργαστήρια με θεματικές, από τα δικαιώματα και τη βία ως το σεξισμό και την ομοφοβία. Από τους αγώνες των φυλακισμένων ως τα κινήματα για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων της πόλης. Από την άρνηση στράτευσης ως τους αγώνες στο Μεξικό και την Παλαιστίνη.
Για άλλη μια χρονιά, στις δύο μουσικές σκηνές του Φεστιβάλ θα εμφανιστούν έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες. Οι Last Drive, oι Sancturia, o Big Fat Lips, οι Pink Tank Project, οι Melody Vice, η Dorretta Carter, οι Bilbomatiks, καθώς και μεταναστευτικά συγκροτήματα από διάφορες χώρες. Η δεύτερη γενιά μεταναστών συμμετέχει με τους Black Jack (hiphop), Renovatio (hiphop), Άκης (hiphop), Te ver8et , Neoyorubapeople, Minus one και Whos Next. Τέλος η Μάρθα Φριντζήλα, ο Φοίβος Δεληβοριάς, η Ματούλα και άλλοι ερμηνευτές και ερμηνεύτριες θα περιηγηθούν, με πλοηγό την ενορχήστρωση του Παναγιώτη Τσεβά, σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι.
Από το Φεστιβάλ δε θα λείψουν και φέτος, το θέατρο, ο χορός, το κουκλοθέατρο, το διαδραστικό παιχνίδι, οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στο χώρο, οι θεματικές εκθέσεις φωτογραφίας και ένα εργαστήρι μουσικής για μικρούς και μεγάλους. Στο χώρο θα λειτουργούν παιδότοπος και πολυεθνικές κουζίνες. Για περισσότερες πληροφορίες και το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ επισκεφτείτε το www.antiracistfestival.gr.
Στο χώρο φτάνουν τα λεωφορεία Β18, Γ18 και το τρόλεϊ 21. Επίσης, θα υπάρχει δωρεάν μεταφορά από το σταθμό μετρό του Ελαιώνα στο χώρο του φεστιβάλ (λεπτομέρειες και χάρτες στην ενότητα Πρόσβαση).
ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ Η ΓΗ, ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ Η ΙΣΟΤΗΤΑ,
ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Δείτε το πρόγραμμα συζητήσεων του φεστιβάλ, το πρόγραμμα συναυλιών, τα θεατρικά δρώμενα, τα εργαστήρια, τις προβολές και τις εκθέσεις, και εδώ το χάρτη του χώρου. Συντονιστικό Μεταναστευτικών, Προσφυγικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων
Τηλ .επικοινωνίας: 210 3813928 (17:00-21:00) και 210 3478 558
Είσοδος για κάθε μέρα: 6€. Για το τριήμερο: 15€
e-mail:
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
http://www.antiracistfestival.gr |
|
|
Η εξέγερση δεν πάει διακοπές! |
|
12.06.09 |
|
Όσοι/ες έχουν συμμετάσχει στα camping της 4ης Διεθνούς, θα συμφωνήσουν ότι είναι μια μοναδική εμπειρία. Νέοι και νέες από όλον τον κόσμο, συναντιούνται για μια βδομάδα κάθε χρόνο, αυτοοργανώνουν τις διακοπές τους, συζητούν για τα παγκόσμια κινήματα, τις μαρξιστικές ιδέες και συντονίζουν τη δράση και την πάλη τους ενάντια στον καπιταλισμό. Πρόκειται για μια βδομάδα με εξαιρετικά
πλούσιο σε περιεχόμενο αλλά και σε
διάρθρωση πρόγραμμα συζητήσεων. Η
θεματολογία περιστρέφεται γύρω από τον
επαναστατικό μαρξισμό και σε αντίθεση με
όσα πιθανών να ξέρουμε από τα περισσότερα
camping αριστερών συλλογικοτήτων, δεν
περιλαμβάνει μόνο ζητήματα όπως αυτά της
επαναστατικής στρατηγικής στο σήμερα, της
καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, των
κοινωνικών, εργατικών και νεολαϊστικών
κινημάτων αλλά δίνει έμφαση και στα
ζητήματα της γυναικείας απελευθέρωσης, του
LGBT κινήματος, της διεθνιστικής αλληλεγγύης
και του οικοσοσιαλισμού.
Όσο για την διάρθρωση κάθε ημέρας του camping
της 4ης αποτελεί και αυτή κάτι το
ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα. Κάθε
μέρα μπορεί να έχει ως θεματική ένα από τα
παραπάνω ζητήματα και κατά τη διάρκεία της
λαμβάνουν χώρα τόσο μορφωτικές συζητήσεις
πάνω σε θεωρητικά ζητήματα από επιφανή
στελέχη της 4ης (όπως για παράδειγμα οι Bensaid,
Krivin, Loewy κ.α.) και του παγκόσμιου κινήματος,
όσο και φόρα και workshops τα οποία αποτελούν
την πλειοψηφία αυτών με τις εισηγήσεις να
γίνονται από την νεολαία πάνω σε
κινηματικά γεγονότα και δράσεις καθώς και
για πολιτικά και ιδεολογικά θέματα. Πέραν
αυτών, το camping της 4ης θέτει ως βασικό πυλώνα
την αυτοοργάνωση. Έτσι στο camping είναι οι
ίδιοι οι κατασκηνωτές που όχι μόνο ορίζουν
την πολιτική συζήτηση αλλά και τα
οργανωτικά θέματα. Από το φαγητό και τις
βάρδιες στο μπαρ μέχρι την περιφρούρηση
και την καθαριότητα... Μια οριζόντια
αντιιεραρχική δομή λειτουργεί ως δομικό
στοιχείο του camping, προτάσσοντας ένα
διαφορετικό μοντέλο πολιτικής παρέμβασης
και δράσης.
Το πιο σημαντικό στοιχείο όμως που κάνει
τόσο ιδιαίτερο το camping 4ης, είναι η
συμμετοχή νέων από όλα τα μήκη και πλάτη
της γης. Αγωνιστές και αγωνίστριες από
Ιταλία και Γαλλία μέχρι Φιλιππίνες,
Βενεζουέλα και Μεξικό (όπως επίσης από
Πορτογαλία, Ισπανία, Χώρα των Βάσκων,
Καταλονία, Ρωσία, Τουρκία, Κύπρο, Δανία,
Σουηδία, Γερμανία, Αγγλία, Ελβετία, Βέλγιο)
γνωρίζονται, συζητούν, διασκεδάζουν,
ανταλλάσουν εμπειρίες, διαμορφώνουν
ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης και
συντροφικότητας και φέρνουν πιο κοντά το
όραμα για την αταξική κοινωνία. Την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου,
λοιπόν, θα πραγματοποιηθεί στη Θεσπρωτία
το 26ο camping της 4ης Διεθνούς. Ιδιαίτερα μετά
την εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα και
με τα χαρακτηριστικά που αυτή ανέδειξε
(αυτοοργάνωση, αμεσοδημοκρατία,
αντικαταστολή και όχι μόνο) δίνεται η
ευκαιρία στο camping της 4ης να συζητήσουμε με
νέους και νέες απο όλο τον κόσμο τις
εικόνες και τις εμπειρίες της εξέγερσης σε
ένα διεθνιστικό,αντικαπιταλιστικό και
επαναστατικό προσανατολισμό, να
δημιουργήσουμε διεθνείς δικτυώσεις και
φυσικά να οργανώσουμε τις εξεγέρσεις του
αύριο... Γιατί, όπως χαρακτηριστικά
αναφέρει και το φετινό moto του camping, η
εξέγερση δεν πάει διακοπές! Δείτε εδώ το πρόγραμμα της φετινής
συνάντησης Το κόστος για την ελληνική αποστολή είναι
120 Ευρώ περιλαμβάνοντας 13 γεύματα (και για
χορτοφάγους/ες), ενώ η μετακίνηση από την
Αθήνα θα γίνει με πούλμαν.
Για περισσότερες πληροφορίες
απευθυνθείτε:
Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε
τηλέφωνο: 210 8212640
Επισκεφτείτε εδώ τον διαδικτυακό τόπο των διεθνών συναντήσεων των νεολαιών της 4ης Διεθνούς, και εδώ αυτόν της φετινής συνάντησης.
|
|
|
Ανακοίνωση Κόκκινου για τις ευρωεκλογές |
|
17.06.09 |
|
Κάτω τα χέρια από τον ΣΥΡΙΖΑ!
Πόλεμος στον πόλεμο του συστήματος
και των κεντροαριστερών!
Ο λόγος στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ και στις αντισυστημικές, αντικαπιταλιστικές δυνάμεις του, συνιστώσες και τάσεις – Ούτε βήμα πίσω! – Οικοδομούμε το μαζικό - αντισυστημικό πολιτικό φορέα της Αριστεράς!
«Με 4,7% των ψήφων και έναν ευρωβουλευτή, κάτω από το ποσοστό των τελευταίων βουλευτικών εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο δεύτερος χαμένος των εκλογών της περασμένης Κυριακής μετά τη ΝΔ. Η επίδοση ήταν αναμενόμενη, αλλά όχι προδιαγεγραμμένη. Κατέστη αναπόφευκτη μόνο από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΝ και όλοι αυτοί που αποτελούν τον έναν ή τον άλλον εγκατέλειψαν το χώρο της ευρωπαϊκής, ανανεωτικής Αριστεράς για να υιοθετήσουν τη λογική, το στυλ, τη νοοτροπία και τη φρασεολογία αριστεριστικού γκρουπούσκουλου.
Υποθέτω ότι το αποτέλεσμα θα απασχολήσει πρωτίστως τον ίδιο το Συνασπισμό. Και αυτό, επειδή το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι ο εαυτός του. Τι θέλει να είναι; Ο εκφραστής των Εξαρχείων και των περιθωρίων ή ο εκπρόσωπος μιας σύγχρονης αριστερής πρότασης; Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορεί πλέον να πατάει σε δύο βάρκες. Και αυτό είναι ένα κορυφαίο ζήτημα ουσίας το οποίο χρειάζεται διευκρίνιση». Γιάννης Πρετεντέρης
Τα Νέα» Τετάρτη 10 Ιουνίου, σελ. 3
«Το πολιτικό στίγμα του συνεργατικού σχήματος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ νομίζω ότι ήταν εκείνο που δεν επέτρεψε να διαμορφωθεί μια ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες». Φώτης Κουβέλης
κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος …του ΣΥΡΙΖΑ
«Ο ΣΥΡΙΖΑ λεηλάτησε τον ΣΥΝ». «Το αποτέλεσμα ήταν ταπεινωτικό». «Ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή υπήρξε ένα λάθος που το πληρώσαμε με μια ήττα. Το εγχείρημα έφτασε στο τέλος του και δεν βλέπω να έχει περιθώρια εξόδου από αυτό το αδιέξοδο».
Λεωνίδας Κύρκος
εμβληματική φυσιογνωμία της καθεστωτικής Αριστεράς, εμπνευστής της Εθνικής Αντιδικτατορικής Ενότητας (ΕΑΔΕ) με τον Καραμανλή μετά την πτώση της χούντας
«Όταν σε φτύνουν, μην λες πως ψιχαλίζει».
Ο σοφός λαός
Είναι φανερό: ο πόλεμος συνεχίζεται με άλλα, σκληρότερα μέσα. Ο αντίπαλος, η ενωτική - κινηματική - ριζοσπαστική Αριστερά, ο αντισυστημικός ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να διαλυθεί. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να εξαπολυθεί η τελική επίθεση για την κατάληψη του κάστρου. Ήρθε η ώρα να απαλλαγούμε μια και καλή από αυτό το κακό «τσιμπούρι», τον «αριστερίστικο» και αντισυστημικό ΣΥΡΙΖΑ, που τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρεί και παρενοχλεί το καθεστώς και είναι υπεύθυνο για σημαδιακές νίλες που έχει υποστεί (με κορυφαίες την ακύρωση της συνταγματικής αναθεώρησης το 2006 και την πολιτική κάλυψη της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, όταν η «καθεστηκυία τάξη» είδε το χάρο με τα μάτια της έστω και για μερικές μέρες).
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Πρετεντέρης και οι όμοιοί του κηρύσσουν την τελική έφοδο ενάντια στον αντισυστημικό ΣΥΡΙΖΑ. Και ότι οι κεντροαριστεροί του ΣΥΝ, με τις πλάτες των διάφορων Πρετεντέρηδων, είναι αποφασισμένοι να «διεκπεραιώσουν αρμοδίως» το σχέδιο μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Ή μάλλον, ακριβέστερα, μέσω του ΣΥΝ και εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως ακριβώς το λέει ο Πρετεντέρης: «Υποθέτω το αποτέλεσμα θα απασχολήσει πρωτίστως τον ίδιο το Συνασπισμό»… Οι διαδικασίες του ΣΥΝ, βέβαια, και όχι οι διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ, κρίνονται από τους εμπνευστές του σχεδίου σαν η κατάλληλη «πλατφόρμα» για να γίνει το πολιτικό πραξικόπημα ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ που στην ουσία θα τον τελειώσει – ελπίζουμε η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΝ θα τους διαψεύσει… Κι όλος αυτός ο κόσμος που συσπειρώθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ (κι όχι στον ΣΥΝ); Ποιος τον ρωτάει αυτόν; Όσον αφορά τις αποφάσεις, κομπάρσος ήταν και την περίοδο των «θριάμβων», κομπάρσος πρέπει να είναι -απαραίτητος όρος του σχεδίου- και στην επιχείρηση αποκαθήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ. C’ est la vie… Όποιος μπλέκει με την Αριστερά του Κύρκου και των ομοίων του πρέπει να προσέχει! Αρχικά όμως θα πρέπει να ρωτήσουμε τον κ. Κύρκο: Πότε από τη Μεταπολίτευση και δώθε η Αριστερά της δικής του κοπής και με τη δική του ηγεσία εξασφάλισε ένα εκλογικό αποτέλεσμα καλύτερο από το «ταπεινωτικό» τωρινό 4,7% του ΣΥΡΙΖΑ; Και να του θυμίσουμε ότι η Αριστερά της δικής του κοπής και της δικής του ηγεσίας ήταν σχεδόν μόνιμα εξωκοινοβουλευτική (όχι βέβαια από επιλογή, αλλά επειδή έφερνε πάντα ταπεινωτικά εκλογικά ποσοστά)! Και να θυμίσουμε επίσης ότι ο ίδιος ο ΣΥΝ απομακρύνθηκε από τη θανάσιμη αγωνία της κοινοβουλευτικής επιβίωσης ακριβώς χάρη στη συνδρομή κάποιων «αριστεριστών» που στις εκλογές του 2000 προσέτρεξαν σε βοήθεια χωρίς ανταλλάγματα και χάρη στη συνδρομή του ΣΥΡΙΖΑ το 2004 και στη συνέχεια. Αλλά η συζήτηση με τον κ. Κύρκο δεν έχει κανένα νόημα, απλούστατα γιατί για τον ΣΥΡΙΖΑ τρέφει τα ίδια αισθήματα με τον κ. Πρετεντέρη. Όπως επίσης δεν έχει κανένα νόημα και με όλους εκείνους που όχι μόνο δεν στρατεύτηκαν στη μάχη των ευρωεκλογών, αλλά αντίθετα έκαναν υπόγεια καμπάνια υπέρ των Οικολόγων Πράσινων ή και του ΠΑΣΟΚ…
Ωστόσο, πράγματι το εκλογικό αποτέλεσμα, χωρίς να είναι ταπεινωτικό, συνιστά ήττα. Ήττα όμως διδακτική και αναστρέψιμη. Αλλά μόνο επιφανειακή είναι η ομοιότητα ανάμεσα σ’ αυτή την κρίση και στη διαπίστωση του κ. Κύρκου περί «ταπεινωτικού» αποτελέσματος. Διότι, κατά τα άλλα, μας χωρίζει χάος στα γενικότερα κριτήρια αξιολόγησης, στα μέτρα σύγκρισης (σε σχέση με ποια υπαρκτή δυνατότητα, η οποία δεν αξιοποιήθηκε, το αποτέλεσμα είναι αποτυχία;) και στον εντοπισμό των αιτίων αυτής της πολιτικής αποτυχίας. · Τα μέτρα σύγκρισης:
Η απογείωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις της περιόδου από το χειμώνα του 2007 μέχρι την άνοιξη του 2008 δημιούργησαν σε πολλούς μια παραλυτική ευφορία και την εντελώς λαθεμένη αίσθηση ότι με κατάλληλους επικοινωνιακούς χειρισμούς και εκφωνήσεις πολιτικής τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να σταθεροποιηθούν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Ξεχάστηκε έτσι ότι για την Αριστερά είναι αδιανόητο να σταθεροποιήσει πολύ υψηλά ποσοστά χωρίς να αντιπροσωπεύει στην κοινωνία κάτι ανάλογα ισχυρό. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοεγκλωβίστηκε στην κατασκευή ενός «μέτρου σύγκρισης» (υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά) το οποίο όχι μόνο παραμέρισε όλα τα κριτήρια αξιολόγησης της Αριστεράς αλλά και ανέβασε ψηλά τον πήχυ των προσδοκιών, διαμορφώνοντας ένα μέτρο επιτυχίας που αντικειμενικά δεν μπορούσε να επαληθευτεί. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών βιώνεται σε μαζική κλίμακα συναισθηματικά σαν μεγάλη («ταπεινωτική» θα έλεγε ο Κύρκος) ήττα, δίνοντας την ευκαιρία στους κεντροαριστερούς του ΣΥΝ να επιτεθούν αξιοποιώντας αυτό το μαζικό συναίσθημα ήττας. Πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε: όταν λέμε ότι το αποτέλεσμα ήταν ήττα, έχουμε στο μυαλό μας κυρίως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε να υλοποιήσει ένα ηγεμονικό σχέδιο έκφρασης της δυσαρέσκειας απέναντι στο νεοφιλελεύθερο δικομματισμό και ανατροπής των συσχετισμών μέσα στην Αριστερά, που θα άνοιγαν το δρόμο για τη συγκρότηση ευρύτερου ρεύματος ανατροπής των πολιτικών συσχετισμών. Από αυτή την άποψη, είμαστε στον αντίποδα με τους κεντροαριστερούς του ΣΥΝ: η κεντροαριστερή και «ευρωπαϊκή» στρατηγική που εισηγούνται όχι μόνο δεν θα είχε καμία εκλογική τύχη (για την ακρίβεια, θα είχε την εκλογική τύχη που είχε ο ΣΥΝ με την ηγεσία Δαμανάκη - για να μην ξεχνιόμαστε) αλλά διαφέρει βαθύτατα από τη δική μας στον ίδιο τον πολιτικό στόχο (και όχι μόνο και ούτε κυρίως στο κατά πόσο είναι εκλογικά αποτελεσματική). · Το ρίζωμα στην κοινωνία:
Για την Αριστερά (θα έπρεπε να) είναι ΑΒ, αλλά δυστυχώς κι αυτό ξεχάστηκε ή υποτιμήθηκε: Χωρίς ρίζωμα στην κοινωνία, τα υψηλά εκλογικά ποσοστά δεν αντέχουν στη δοκιμασία του χρόνου (ακόμη και στη νεοφιλελεύθερη «μιντιακή δημοκρατία»). Οι μηχανισμοί του συστήματος είναι τόσο πολυπλόκαμοι, αποτελεσματικοί και επιδέξιοι, ώστε οι επιθέσεις τους είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές ενάντια στην εκλογική δύναμη της Αριστεράς που δεν «καλύπτεται» ή συγκρατείται από κοινωνικά και πολιτικά άμεσες και όχι μιντιακά διαμεσολαβημένες σχέσεις. Η δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ να συγκρατήσει τη δυνητική εκλογική του δυναμική με ένα «δίχτυ» τέτοιων, άμεσων κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων αποδείχτηκε πολύ μικρή. Συμπέρασμα: Πέρα από τα προτάγματα της Αριστεράς (που πρέπει να αξιολογούνται πιο ψηλά από τους εκλογικούς της στόχους), ακόμη και οι εκλογικοί στόχοι απαιτούν έναν άλλο ΣΥΡΙΖΑ: μαζικό πολιτικό ρεύμα βάσης στην κοινωνία, με κοινωνικό και πολιτικό ρίζωμα. Όλοι και όλες ξέρουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που ηττήθηκε εκλογικά, δεν είχε αυτά τα χαρακτηριστικά… Οι κεντροαριστεροί του ΣΥΝ όμως θέλουν υψηλά ποσοστά με έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα είναι κάτι σαν τους Οικολόγους Πράσινους: Υπαρκτός στα μίντια και ανύπαρκτος στην κοινωνία. Φαντάζονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι κάτι σαν την …Ένωση Κέντρου Νέες Δυνάμεις που, ανύπαρκτη στην κοινωνία, είχε ποσοστά πάνω από 20% (αλλά ακόμη κι αυτή για πολύ λίγο).
· Η αμφισημία του πολιτικού στίγματος:
Ο Πρετεντέρης, ο Κύρκος και ο Κουβέλης έχουν δίκιο: η πολιτική αμφισημία που διακρίνει τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αρθεί! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Και συστημικός και αντισυστημικός. Και με τις καταλήψεις και το φοιτητικό κίνημα, αλλά και με τη Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ στην ΠΟΣΔΕΠ. Και ενάντια στο νόμο πλαίσιο αλλά και υπέρ της κατάργησης του ασύλου. Και υπέρ της Ευρωπαϊκής Συνθήκης και με την …κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών. Διαφωνούμε όμως απόλυτα μαζί τους σε ποια κατεύθυνση πρέπει να αρθεί αυτή η αμφισημία: Αυτοί ζητούν να αρθεί στην κατεύθυνση του συστημικού ΣΥΡΙΖΑ, του ΣΥΡΙΖΑ που ονειρεύεται ο Πρετεντέρης. Εμείς, στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση: του αντισυστημικού ΣΥΡΙΖΑ, που έχει ανάγκη ο κόσμος της εργασίας, οι άνεργοι και αποκλεισμένοι, οι μετανάστες και οι γυναίκες, η νεολαία. Στην κατεύθυνση που υποδεικνύουν η ανατροπή της συνταγματικής αναθεώρησης (που φέτος καλύφθηκε από τα ανδραγαθήματα των κεντροαριστερών του ΣΥΝ στην ΠΟΣΔΕΠ), οι «15 άμεσοι στόχοι πάλης του ΣΥΡΙΖΑ» (που γρήγορα ξεχάστηκαν), η υπεράσπιση της εξέγερσης του Δεκέμβρη (που την ακολούθησαν μια σειρά από «στρογγυλέματα» σε αντίθετη κατεύθυνση, με αποκορύφωμα τις «10 θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη δημοκρατική ανασυγκρότηση των Σωμάτων Ασφαλείας»), η συμμετοχή στις μάχες του Εφετείου και του Αγίου Παντελεήμονα στο πλευρό των μεταναστών. Θα το ξαναπούμε: Δεν είναι απλώς ότι μόνο ένας τέτοιος ΣΥΡΙΖΑ μας αφορά, είναι και ότι μόνο αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει πολιτική και εκλογική δυναμική! Δεν υπάρχει κανένα διεθνές παράδειγμα που να δηλών ει το αντίθετο: η συστημική Αριστερά καταποντίζεται και εκλογικά, απλούστατα γιατί στα αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας δεν υπάρχει πολύς χώρος για συστημικά αριστερά κόμματα – εκτός κι αν μιλάμε πια για τελείως κεντρώες και αστικές μεταλλάξεις τύπου Κον Μπεντίτ ή Ντ’ Αλέμα. Όσο για την αντισυστημική Αριστερά, δεν έχει στρωμένο το δρόμο της με ροδοπέταλα, αλλά έχει την ευκαιρία να εδραιωθεί σε μια ισχυρή κοινωνική μειοψηφία των πιο μαχητικών κομματιών της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των μεταναστών, καθώς και στην κοινωνική δυναμική μαζικών κινημάτων αντίστασης, χτίζοντας πάνω σ’ αυτά μια σημαντική προοπτική. Με την υπάρχουσα αμφισημία του ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, χάσαμε και από αριστερά και από δεξιά. Εμάς όμως μας πονάνε οι απώλειες από τα αριστερά. Γιατί στην πορεία οικοδόμησης μαζικών αντισυστημικών πολιτικών υποκειμένων της Αριστεράς, η Αριστερά «εκλέγει και επανεκλέγει» διαρκώς το δικό της «λαό». Σφυρηλατεί την κοινωνική και εκλογική της βάση, εδραιώνεται πιο σταθερά στην κοινωνία. Ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης και ταξικής έντασης, η ανασύνθεση της Αριστεράς πατάει στη διαδικασία ανασύνθεσης του κοινωνικού - εργατικού υποκειμένου, και σ’ αυτή τη διαδρομή οι εκλογικές απώλειες από τα δεξιά θα αντισταθμίζονται ή και θα υπεραναπληρώνονται από εκλογικά κέρδη από τα αριστερά, όπως ακριβώς συνέβη στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2004, 2007 και 2009.
· Η άρνηση στράτευσης της μαζικής πρωτοπορίας:
Ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό σφάλμα που διέπραξε ο ΣΥΡΙΖΑ (και για το οποίο δεν ευθυνόμαστε όλοι) είναι ότι στην πράξη αρνήθηκε σε χιλιάδες αριστερούς/ές να ενταχθούν πολιτικά στις γραμμές του. Με το να αρνηθεί να ικανοποιήσει τη διάθεση μαζικής επαναστράτευσης στην Αριστερά εκατοντάδων και χιλιάδων ανένταχτων, ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε ένα ισχνό διαπαραταξιακό κορυφής, αδύναμο για μαζικές παρεμβάσεις στην κοινωνία, αλλά αδύναμο επίσης και για μεγάλες εκλογικές επιδόσεις. Όταν καθηλώνεις χιλιάδες ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι μέλη σου στη θέση του «οπαδού» και του ψηφοφόρου, τότε η ικανότητά σου να επηρεάσεις (πολιτικά και εκλογικά) επάλληλους κύκλους ανθρώπων γύρω απ’ αυτούς, μειώνεται σημαντικά. Η κεντροαριστεροί λένε «Βυθίσατε τον ΣΥΡΙΖΑ» και περιμένουν τα μεγάλα εκλογικά ποσοστά να τους τα κάνει δώρο ο …Πρετεντέρης. Είναι ένα σχέδιο και εκλογικά καταστροφικό! Αντίθετα, εμείς λέμε «Εδώ και τώρα οικοδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ ως μαζικού πολιτικού ρεύματος βάσης στην κοινωνία», δηλαδή με ομοσπονδιακή - πολυτασική δομή, με κοινές δομές παρέμβασης στους κοινωνικούς χώρους και τα κινήματα, με μέλη και αποφασιστικές διαδικασίες, ένας ΣΥΡΙΖΑ που έχει δική του υπόσταση και δεν ετεροκαθορίζεται από τις αποφάσεις των συνιστωσών (ιδιαίτερα φυσικά της μεγαλύτερης εξ αυτών, του ΣΥΝ). Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ είναι που μπορεί να έχει μεσοπρόθεσμα και σοβαρή εκλογική δυναμική.
· Οι αντικειμενικές συνθήκες (κρίση και επιθέσεις του συστήματος):
Ένα εγχείρημα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ θα δεχθεί με μαθηματική βεβαιότητα τις σκληρές επιθέσεις του συστήματος και των μηχανισμών του, μπορεί να περάσει και από υφέσεις, να χρειαστεί να πάει κόντρα στο ρεύμα. Ο αντισυστημικός ΣΥΡΙΖΑ έχει πολύ καλύτερες (και) εκλογικές προοπτικές απ’ ό,τι ο κενταροαριστερός ΣΥΡΙΖΑ. Θα χρειαστεί όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι το εκλογικό ποσοστό δεν μπορεί να είναι το απόλυτο κριτήριο επιτυχίας στην οικοδόμηση ενός πολιτικού εγχειρήματος μακράς πνοής όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν υπάρχουν μαγικοί τρόποι που θα μας κάνουν άτρωτους στις υποκειμενικές αδυναμίες και στις επιθέσεις του συστήματος και επίσης ότι οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν τα αναπόφευκτα αποτελέσματά τους. Μέσα στην κρίση είναι πολύ πιθανό να ισχυροποιηθούν δεξιά, συντηρητικά και ακροδεξιά - φασιστικά ρεύματα, να εκτραχυνθεί η πολιτική αντιπαράθεση, να διαμορφωθεί μια πολιτική ατζέντα στην οποία ο λόγος της αντισυστημικής Αριστεράς δεν θα είναι πλατιά δημοφιλής. Όταν υπερασπίζεσαι το άσυλο όταν υπερασπίζεσαι τους μετανάστες από την απόπειρα των φασιστών να εισβάλουν στο παλιό Εφετείο στην Ομόνοια ή από τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής και των «αγανακτισμένων πολιτών» στον Άγιο Παντελεήμονα και ζητάς ανοιχτά σύνορα, όταν υπερασπίζεσαι την εξέγερση του Δεκέμβρη ακόμη και αν κατεβαίνουν οι μισές βιτρίνες στο κέντρο της Αθήνας, τότε οι εκλογικές απώλειες στα ευρύτερα ακροατήρια πρέπει να θεωρούνται δεδομένες.
Αυτό όμως είναι η Αριστερά: η υπαγωγή των εκλογικών στόχων στις αρχές. Και από καθαρά εκλογική άποψη όμως, είναι ακόμη μεγαλύτερη αυταπάτη να πιστεύεις ότι θα πετύχεις μεγαλύτερη πολιτική δυναμική και εκλογικά ποσοστά αν στρογγυλέψεις τον πολιτικό σου λόγο με την ελπίδα να απευθυνθείς σε όλους, στο «εθνικό ακροατήριο». Το «εθνικό ακροατήριο» και οι κοινωνικοί «μέσοι όροι» είναι αφαιρέσεις και απλούστατα δεν υπάρχουν στην πραγματική ζωή, καθώς αποτελούνται από πολλές, διαφορετικές και ανταγωνιστικές κοινωνικές και πολιτικές «ταυτότητες». Τα κόμματα του δικομματισμού ή ο «μπαλαντέρ εξουσίας» Οικολόγοι Πράσινοι μπορούν να σκέφτονται έτσι, η δική μας Αριστερά όχι! Η δική μας Αριστερά πρέπει να επιλέξει το δικό της «λαό» και να του απευθυνθεί συγκεκριμένα και στοχευμένα: τον κόσμο της εργασίας (με έμφαση στον κόσμο της επισφαλούς εργασίας, τους ανέργους, τους φτωχούς και αποκλεισμένους), τη νεολαία, τους μετανάστες, τις γυναίκες (που είναι, οριζόντια, το πιο καταπιεσμένο κομμάτι σε όλες τις προηγούμενες κατηγορίες). Είναι μειοψηφική μια τέτοια απεύθυνση; Αντίθετα! Αλλά και από την άποψη των πολιτικών ταυτοτήτων και συμπεριφορών που διαμορφώνονται: Οι δημοσκοπήσεις βρίθουν από ποιοτικά ευρήματα ότι αυτοί/ές που «δεν μασάνε» και που δίνουν απαντήσεις του τύπου «Όχι στην κατάργηση του ασύλου σε κάθε περίπτωση», «Για την κρίση φταίει ο καπιταλισμός», «Το σπάσιμο των τραπεζών ήταν δίκαιο, αλλά όχι των μαγαζιών» κ.λπ. είναι μια ισχυρή μειοψηφία της τάξης του 30% και πάνω! Το ζήτημα είναι αν θα επενδύσουμε σε ένα πολιτικό σχέδιο συγκρότησης και πολιτικής εκπροσώπησης τέτοιων κοινωνικών στρωμάτων και «πολιτικών ταυτοτήτων», που απαιτούν έναν ριζοσπαστικό - αντικαπιταλιστικό πολιτικό λόγο, ή θα στρογγυλέψουμε τον πολιτικό μας λόγο για τις ανάγκες του «εξεγερμένου» μικροαστού που ζητάει «ισχυρό κράτος» για να προστατευτεί από τους μετανάστες και την οικονομική κρίση, αυταπατώμενοι μάλιστα ότι έτσι προσεγγίζουμε τη μεγάλη πλειοψηφία…
· Η ανασύνθεση της εκλογικής βάσης:
Η ανασύνθεση της κοινωνικής - εκλογικής βάσης (για την οποία μιλήσαμε ήδη) σε συνθήκες κρίσης διαμορφώνει μια εν δυνάμει εκλογική βάση πιο απαιτητική, «δύστροπη» και εκλογικά ασταθή και σε ένα βαθμό «μη αποδοτική». Τα παραδείγματα, πολλά: Ο μετανάστης τον οποίο υπερασπιζόμαστε με πολιτικό και εκλογικό κόστος δεν έχει εκλογικά δικαιώματα για να το «ανταποδώσει» ψηφίζοντάς μας. Ο νεολαίος με την αντισυστημική διάθεση μας «ψηφίζει» στις δημοσκοπήσεις και μας αναδεικνύει δεύτερο κόμμα στις μικρές ηλικίες των ψηφοφόρων, αλλά αυτό που τον φέρνει κοντά μας (η απέχθεια για το σύστημα) τον απομακρύνει από την κάλπη και κάνει αποχή. Το ίδιο ισχύει και για ένα μέρος των κοινωνικά αποκλεισμένων και των ανέργων: αποκλεισμένοι από τα βασικά μέσα επιβίωσης και από οποιασδήποτε μορφής συμμετοχή (κοινωνική οργάνωση, συνδικάτο, κόμμα), είναι μεν «δικοί μας άνθρωποι» αλλά δύσκολα μετατρέπονται σε δικούς μας ψηφοφόρους. Γενικότερα: η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, που αποκαλύφθηκε σε όλο της το μεγαλείο και με πολλούς τρόπους σε αυτές τις εκλογές, πλήττει αναμφίβολα και την Αριστερά, η οποία είναι με ένα ιδιότυπο τρόπο μέρος του προβλήματος την ίδια στιγμή που (θέλει να) προβάλλει σαν μέρος της λύσης του.
Για να πάψει να είναι μέρος του προβλήματος, πρέπει να αλλάξει «χαρακτήρα»: Αντί να περιορίζεται και να προτάσσει αποκλειστικά την πολιτική της κεντρικής σκηνής για να εκφωνήσει την υποστήριξή του προς τους απόκληρους και καταπιεσμένους της κοινωνίας ή προς τα κινήματά τους, θα πρέπει να είναι μαζί τους εκεί που εργάζονται, ζουν, σπουδάζουν ή υποφέρουν τον αποκλεισμό τους, εκεί που κινητοποιούνται και αντιστέκονται, να τους στηρίζει, εμψυχώνει και κινητοποιεί, να χτίζει συνδικάτα γι’ αυτούς που δεν έχουν, να παλεύει για να ξεφύγουν από τη γραφειοκρατική απραξία και τον συμβιβασμό τα υπάρχοντα συνδικάτα, να φτιάχνει κοινωνικές οργανώσεις και δίκτυα αλληλεγγύης, να μεταδίδει τις αριστερές και αντικαπιταλιστικές ιδέες με το πλεονέκτημα ότι κάνει όλα τα προηγούμενα, να αναδεικνύεται στη «δικιά τους» Αριστερά. Και όλο αυτό να το μεταφέρει σαν πίεση και σαν ανατρεπτική δυναμική προς την κεντρική πολιτική σκηνή. Ο εκλογικισμός και ο «δημοσκοπικός κρετινισμός» πρέπει να τελειώσουν! Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να οικοδομηθεί σαν η Αριστερά της κοινωνικής βάσης, των κοινωνικών χώρων, των κινημάτων και των αγώνων. Σαν η πολιτική δύναμη της Αριστεράς που απαντάει στην κρίση πολιτικής εκπροσώπησης των «από κάτω» οικοδομώντας «μηχανισμούς», συνδικάτα, οργανώσεις και δίκτυα για να αποκτήσουν φωνή και δύναμη οι αδύναμοι και αυτοί που δεν έχουν φωνή.
Να λοιπόν που αυτά που πρέπει να γίνουν για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ πιο «χρήσιμος» και παρεμβατικός κοινωνικά, πιο ανθεκτικός πολιτικά και πιο αποτελεσματικός εκλογικά κινούνται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που μας υποδεικνύει ο κεντροαριστερός «Δούρειος Ίππος» του συστήματος. Από το δικομματισμό, στο διπολισμό:
νέες πιέσεις για την κεντροαριστερά
Τα εκλογικά αποτελέσματα εισάγουν μια νέα παράμετρο, που πρέπει να την πάρουμε σοβαρά υπόψη μας: τη σαφή μετατόπιση από το δικομματισμό στο διπολισμό. Στο πλαίσιο του διπολισμού οι πιέσεις που θα ασκηθούν στον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ακόμη πιο ασφυκτικές και πολυποίκιλες. Ίσως η σημαντικότερη διάσταση της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτές τις εκλογές είναι ότι δεν κατάφερε να δημιουργήσει σοβαρά εμπόδια στη διαμόρφωση του διπολικού πολιτικού σκηνικού. Αυτή του η αποτυχία είναι που θα αποφέρει νέες, ασφυκτικές πιέσεις από το σύστημα. Οι βαρόνοι των ΜΜΕ, τα παπαγαλάκια του ΠΑΣΟΚ και του συστήματος, θα απευθύνουν ξανά και ξανά στον ΣΥΡΙΖΑ, με ακόμη μεγαλύτερη σφοδρότητα, το ερώτημα: «Θα συνταχτείτε με τον κεντροαριστερό πόλο ενάντια στο δεξιό συντηρητικό πόλο της ΝΔ και του ΛΑΟΣ ή θα πάρετε την ευθύνη να συνεχίσουν να κυβερνούν;» Αν μέχρι σήμερα οι πιέσεις και οι δημοσκοπικές τους συνωμοσίες ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκαν μια φορά αποτελεσματικές, στο εξής, με το όπλο του διπολισμού και με το φόβητρο της δεξιάς και ακροδεξιάς «πολυκατοικίας», θα είναι δέκα φορές πιο αποτελεσματικές.
Οι ανάγκες της πολιτικής άμυνας απέναντι σ’ αυτές τις πιέσεις είναι πλέον αδήριτες: χρειάζεται οριστικό, πλήρες και αποτελεσματικό ξεκαθάρισμα της τακτικής συμμαχιών. Το «είμαστε ενάντια στην κεντροαριστερά» δεν είναι πλέον ούτε αποτελεσματικό ούτε πειστικό. Η αντιπρόταση περί «εναλλακτικής διακυβέρνησης με πυρήνα τη Ριζοσπαστική Αριστερά» είναι πλέον εκτός τόπου και χρόνου. Η πρόταση συγκρότησης τρίτου, αριστερού πόλου με το ΚΚΕ και τους Οικολόγους Πράσινους εάν η ερμηνεία της είναι η οικοδόμηση της Αριστεράς της κοινωνικής αντιπολίτευσης και αντίστασης στον αντίποδα του κυβερνητισμού και της ενσωμάτωσης στο συστημικό «κάδρο», κινείτε στην σωστή κατεύθυνση. Γι αυτό όμως χρειάζεται συζήτηση και επεξεργασία. Το ΚΚΕ την αρνείται, οι δε Οικολόγοι Πράσινοι δεν είναι πιο αριστερά από το ΠΑΣΟΚ, αλλά εξ ορισμού κομμάτι του διπολισμού… Ό ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απευθύνει έκκληση προς «πάντα ενδιαφερόμενο», ιδιαίτερα δε προς την Αριστερά (ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ), αλλά χωρίς να αποκλείει ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε τους Οικολόγους Πράσινους, για ενιαίο μέτωπο, πολιτικό και κοινωνικό, με βάση τη διεκδίκηση μιας δέσμης μέτρων - αιτημάτων άμεσης ανάγκης. Είναι η ώρα να μιλήσουν για μας οι θεμελιώδεις – προγραμματικοί στόχοι μάχης:
·
- Άμεση αύξηση των κατώτερων μισθών και συντάξεων κατά 300 ευρώ. Διπλασιασμός του χρόνου χορήγησης του επιδόματος ανεργίας και αύξησή του στο 80% του βασικού μισθού.
·
- Σταθερή και πλήρη απασχόληση - κατάργηση της επενοικίασης και όλων των μορφών ελαστικής απασχόλησης.
- Κατάργηση όλων των διατάξεων για τη «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας και επιβολή του 35ωρου - 7ωρου - 5ήμερου απασχόλησης.
- Απαγόρευση των απολύσεων – επαναλειτουργία των επιχειρήσεων που κλείνουν υπό εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.
- Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.
- Έξω οι ιδιώτες από υγεία και παιδεία - επαναφορά των τραπεζών και όλων των επιχειρήσεων που ιδιωτικοποιήθηκαν υπό απόλυτο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο.
- Ιθαγένεια και πλήρη πολιτικά δικαιώματα στους μετανάστες δεύτερης γενιάς – άσυλο στους πρόσφυγες – κέντρα υποδοχής μεταναστών στους μεγάλους δήμους.
- Δημόσιες επενδύσεις -και όχι επιδοτήσεις σε ιδιώτες- για εναλλακτικές μορφές ενέργειας και προστασία του περιβάλλοντος.
- Έξοδος από το ΝΑΤΟ - κλείσιμο των βάσεων - απεμπλοκή όλων των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από διεθνείς ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις «επιτήρησης» ή πολεμικές.
- Γενναία αύξηση της φορολόγησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, της εκκλησιαστικής περιουσίας, των υψηλών εισοδημάτων και των κερδών.
Το γενικό αυτό πλαίσιο:
α. Δεν υποκαθίσταται από μια διαρκή προτασεολογία διαλόγου με το ΠΑΣΟΚ (πότε με 5 και πότε με 10 σημεία), η οποία το μόνο που κάνει είναι να δημιουργεί κλίμα προσέγγισης με το ΠΑΣΟΚ και έναρξης του πολυπόθητου διαλόγου μαζί του.
β. Θα πρέπει να μεταφραστεί το γρηγορότερο σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες σε κοινωνικούς χώρους, συνδικάτα και κινήματα για τη διαμόρφωση μιας κινηματικής ατζέντας μάχης, ιδιαίτερα προς τις δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εννοείται ότι στις μάχες στην κοινωνία μπορούμε να συμμαχήσουμε με οποιονδήποτε και με επιμέρους κομμάτια ή αιτήματα αυτής της ατζέντας.
Στο πλαίσιο αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πάρει άμεσα τρεις πολιτικές πρωτοβουλίες:
·
Να προτείνει σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις πέρα από τη ΝΔ, τη συγκρότηση πανελλαδικής αντιφασιστικής – αντιρατσιστικής πρωτοβουλίας, με ανοιχτές επιτροπές βάσης παντού. Η μάχη στο μέτωπο αυτό θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την κατεύθυνση των πολιτικών εξελίξεων αλλά και την κατεύθυνση των κοινωνικών διεργασιών που εντείνονται μέσα στην κρίση. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια πλατιά αντιφασιστική και αντιρατσιστική συμμαχία, με τη λογική του ενιαίου μετώπου.
- Να καλέσει άμεσα σε διάλογο, στη βάση των 10 θεμελιωδών προγραμματικών σημείων – στόχων, το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με αντικείμενο τη σύμπηξη αριστερού μετώπου μάχης, κοινωνικού και πολιτικού.
- Να απευθυνθεί δημόσια στο ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους Πράσινους για να ξεκαθαρίσει, δημόσια και με δική του πρωτοβουλία, αν υπάρχει έδαφος συνεργασίας στη βάση των 10 θεμελιωδών προγραμματικών σημείων - στόχων.
Διά ταύτα: πρόσω ολοταχώς!
«Αν κανείς κάτσει και μετρήσει τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων που γράφτηκαν για το ‘‘μήνυμα των ευρωεκλογών’’, θα διαπιστώσει ότι η πλειονότητά τους ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ. (…) Αλλά για να αγωνιούν τόσοι πολλοί για το παρόν και το μέλλον ενός κόμματος του 4,7% κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Για να ενδιαφέρονται τόσο πολύ να το αγοράσουν, να το κατεδαφίσουν, να το υπενοικιάσουν ή να αναλάβουν το μάνατζμεντ, με κάνει να υποψιάζομαι ότι κάτι εξακολουθούν να φοβούνται. Και αυτό πράγματι είναι ένα μήνυμα αισιόδοξο για την επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ. Το πολιτικό παιχνίδι τώρα αρχίζει. Η ύφεση και οι κοινωνικές συγκρούσεις ανακατεύουν συνεχώς την τράπουλα στο τραπέζι της πολιτικής. Το παιχνίδι θα είναι βρόμικο. Τα χτυπήματα στον ΣΥΡΙΖΑ θα πολλαπλασιαστούν, οι απόπειρες εξαγοράς του και ενσωμάτωσής του θα ενταθούν, οι προσπάθειες πολιτικής και ηθικής εξόντωσης της ηγεσίας του θα πληθύνουν. Γι’ αυτό χρειάζεται ευφυΐα και ψυχραιμία. Στην πολιτική υπάρχουν κερδισμένες και χαμένες μάχες. Αλλά τον πόλεμο τον χάνεις όταν δεν διδάσκεσαι από τις ήττες σου. Ή όταν αφήσεις τους Εφιάλτες να ανοίξουν μονοπάτι στους Πέρσες για να σε χτυπήσουν πισώπλατα».
Β. Μουλόπουλος
«Το Βήμα», Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
Δεν είναι λοιπόν η ώρα για «νηφάλια αποτίμηση αποτελεσμάτων», για «αναστοχασμούς» και άλλα τέτοια παρηγορητικά! Είναι η ώρα της μάχης! Δεν είναι το 4,7% το πραγματικό πρόβλημα, αλλά ότι το 4,7% δίνει την ευκαιρία στις καθεστωτικές δυνάμεις και τον κεντροαριστερό «Δούρειο Ίππο» να κηρύξουν γενική έφοδο ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ.Η πολιτική επιχείρηση με κωδικό «Ξεμπερδέψτε τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ!», που είναι σε πλήρη εκδίπλωση, με εμπνευστές και συμπρωταγωνιστές (αν και με καταμερισμό ρόλων) τους Πρετεντέρηδες (δηλαδή το σύστημα!) και τα όργανά τους, δηλαδή τους κεντροαριστερούς του ΣΥΝ πρέπει να αποκρουστεί!
Από ποιον; Μα πρώτα απ’ όλα από τον πλέον αρμόδιο: τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Και ύστερα από όλους/ες όσοι/ες δεν εθελοτυφλούμε, αντιλαμβανόμαστε τι είναι αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας και είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε τη μάχη, από τις συνιστώσες και τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ που αυτή τη δύσκολη στιγμή θα αποδείξουν ότι μπορούν να διαλέξουν στρατόπεδο: ενάντια στους κεντροαριστερούς, ενάντια στις παραλυτικές συμμαχίες με τους κεντροαριστερούς, ενάντια στη διολίσθηση στην κεντροαριστερά. Καλούμε τις αριστερές – αντικαπιταλιστικές δυνάμεις συνιστώσες, τάσεις, ομάδες, άτομα και του ΣΥΡΙΖΑ σε μια ευρεία συμμαχία, που θα αποκρούσει την καθεστωτική επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑ και θα δώσει τη μάχη για:
· Να δοθεί ο λόγος στο «λαό» του ΣΥΡΙΖΑ, στη βάση του: είναι αδιανόητο οι προοπτικές του ΣΥΡΙΖΑ, η φυσιογνωμία του, η ίδια του η ύπαρξη να παίζονται στις διεργασίες των συνιστωσών, κυρίως της πιο μεγάλης (του ΣΥΝ) και ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ να παραμένει ακόμη και τώρα αμέτοχος θεατής. Καλούμε τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και τις αντισυστημικές και αντικαπιταλιστικές δυνάμεις, συνιστώσες και τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ να «εξεγερθούν» και να πάρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια τους! Άρα: Άμεσα πανελλαδικός γύρος Γενικών Συνελεύσεων των τοπικών ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων και στη συνέχεια σύγκληση της Πανελλαδικής Συντονιστικής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχει αποφασιστεί στην πρόσφατη Πανελλαδική Σύσκεψη του Απριλίου.
Στις Γενικές Συνελεύσεις και στην Πανελλαδική Συντονιστική πρέπει το ευρύτερο δυνατό μέτωπο αριστερών – αντικαπιταλιστικών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ να δώσει τη μάχη σε δύο μέτωπα:
- Το ξεκαθάρισμα της πολιτικής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ, που θα τον θωρακίσει από τα κεντροαριστερά αλληθωρίσματα και θα ανοίξει το δρόμο για την εμβάθυνση της αριστερής στροφής σε αντισυστημική - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
- Την άμεση δρομολόγηση της αποφασισμένης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές φθινοπώρου, με εκλεγμένους αντιπροσώπους από τις συνελεύσεις των τοπικών του επιτροπών, με ισχυρή ποσόστωση των ανένταχτων και των γυναικών. Το Ιδρυτικό Συνέδριο θα εκλέξει τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, θα προσδιορίσει τις αποφασιστικές του διαδικασίες (ώστε να είναι αυθύπαρκτος και να αποφασίζει μέσα από τα δικά του όργανα) και θα αποσαφηνίσει την πολιτική του φυσιογνωμία και το ζήτημα των συμμαχιών σε ρήξη με την κεντροαριστερά και τον κυβερνητισμό και σε αντισυστημική κατεύθυνση. Θα οικοδομήσει τον ομοσπονδιακό - πολυτασικό ΣΥΡΙΖΑ των μελών του, το μαζικό πολιτικό υποκείμενο της Αριστεράς που έχουν ανάγκη οι μισθωτοί, οι φτωχοί και αποκλεισμένοι, οι μετανάστες, οι νέοι, οι γυναίκες, ο κόσμος της Αριστεράς.
Πίσω από το 4,7% αναδεικνύεται η ευκαιρία και η δυνατότητα των καθεστωτικών δυνάμεων και της κεντροαριστεράς να κηρύξουν γενική έφοδο ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά η κρίση δεν είναι μόνο κίνδυνος, είναι και ευκαιρία! Ο κόσμος της βάσης, οι ανένταχτοι της Αριστεράς, ο κόσμος των κινημάτων έχουν θέση στον κι νηματικό - αντισυστημικό - αντικεντροαριστερό ΣΥΡΙΖΑ! Πρέπει να ανοίξουν αμέσως οι πόρτες του ΣΥΡΙΖΑ σε όλους αυτούς!
Αντίθετα, δεν έχουν θέση στον ΣΥΡΙΖΑ όλοι αυτοί που του επιτίθενται και ζητούν τη διάλυσή του!
Ήρθε η ώρα να διαλέξουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε!
Ιούνιος 2009
KΟΚΚΙΝΟ - συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ
|
|
|
Κανένας μόνος του στην κρίση
Διάλεξε ζωή όχι επιβίωση
Διακύρυξη για τις ευρωεκλογές
